Alleenstaande moeder – Ik doe het alleen

Alleenstaande moeder - Ik doe het alleenAlleenstaande moeder – Ik doe het alleen

En dan sta ik er na 10 jaar ineens alleen voor. Elke dag vroeg op om de kinderen op tijd op school te krijgen. Elke dag weer knokken om financieel het hoofd boven water te kunnen houden en als ik eens een avondje vrij wil, moet ik eerst mijn schaamtegevoel opzij schuiven om mijn moeder te vragen of ze alsjeblieft nog één keer op de kinderen wil passen. Ik zou weleens keihard een potje willen janken, maar voor mijn kids speel ik liever mooi weer.

Geloof me, soms is het heerlijk over alles te mogen beslissen en niet met een ander rekening te hoeven houden, maar alleen zijn is af en toe echt té alleen en een steuntje in de rug zou op z’n tijd wel heeeeeel erg lekker zijn…

Statistieken

Onder een eenoudergezin vallen alle gezinnen waarbij minimaal één minderjarig kind bij een ouder woont. Volgens het CBS waren er in 2012 maar liefst 510.984 eenoudergezinnen in Nederland. In 2000 waren dat er 384.317. Dat wil zeggen dat er in ruim tien jaar een stijging plaatsvond van bijna 33%.

Geen bewuste keus

Voor veel alleenstaanden is het een bewuste keus geweest van beide ouders om de relatie of het huwelijk stop te zetten. Het hoeft echter geen bewuste keuze te zijn. . Wanneer je partner overlijdt sta je er ook alleen voor. Of wanneer je per ongeluk zwanger bent geraakt en de vader het af laat weten is het ook geen bewuste keus als alleenstaande moeder of vader verder door het leven te gaan.

Alleenstaande moeder - Ik doe het alleen

Alleenstaande moeder – zwaar

Of je er nu bewust voor hebt gekozen of niet, alleenstaande ouder zijn is extra zwaar. Jij bent degene die elke nacht uit bed moetom de baby te voeden of troosten. Jij moet helemaal alleen het huishouden draaiende zien te houden en in de meeste gevallen moet je alles combineren met je baan. Een dagje ziek zijn, zit er niet in, want je kinderen hebben je elke dag nodig. Je bent verantwoordelijk voor alle beslissingen die genomen moeten worden omtrent de opvoeding, grenzen, ruzies tussen de kinderen en de problemen op school. Wanneer je pas later alleen komt te staan wordt het ook financieel een stuk lastiger, nu je het met één inkomen moet doen. Kinderen kosten nu eenmaal veel geld. Alle lasten rusten (nu) op jouw schouders. Dat is zwaar.

Voordelen

Er alleen voor staan heeft veel nadelen. Gelukkig zijn er ook een aantal voordelen. Zo kun je binnen je eigen huishouden zelf over alles beslissen,, je hoeft geen rekening met een partner te houden en kunt de boel inplannen op jouw eigen manier.
Kinderen uit eenoudergezinnen zouden volgens onderzoekers sneller zelfstandig zijn. Je kind krijgt op jonge leeftijd te maken met grotere verantwoordelijkheden, waar anderen pas later mee te maken krijgen. Kinderen die al eerder te kampen kregen met moeilijke situaties (zoals scheiding of plotselinge verhuizing) zouden als volwassenen makkelijker met problemen overweg kunnen.

Sociaal netwerk

Voor iedere ouder is een sociaal netwerk een pre. Voor een alleenstaande moeder of vader is het bijna onontbeerlijk. Het is prettig om ervaringen, twijfels, problemen te kunnen bespreken met een ander. Zeker wanneer je gewend bent dit met je partner te doen en deze nu is weggevallen. Het onderhouden van een sociaal netwerk kan lastig zijn wanneer je door werk en de kinderen weinig tijd hebt om te voldoen aan sociale verplichtingen, maar vergeet hierbij niet dat het ook veel op kan leveren wanneer je mensen om je heen hebt op wie je kunt terugvallen.

Voorkom sociaal isolement

Om te voorkomen dat je sociaal geïsoleerd raakt, zou je je netwerk kunnen vergroten door actief op zoek te gaan naar nieuwe contacten. Deel je ervaringen eens met anderen. Door contact met lotgenoten, vrienden/vriendinnen zal je je minder snel alleen voelen en is alleenstaande ouder zijn niet meer zo alleen.
Denk bijvoorbeeld aan ouders op het schoolplein, ouders van vriendjes en vriendinnetjes van jouw kinderen et cetera.

Hulp vragen is moeilijk

Hulp vragen is moeilijk, voor iedereen. Voor een alleenstaande moeder of vader is het al moeilijk te accepteren dat ze meer hulp nodig kunnen hebben. Je wilt niet afhankelijk zijn van hulp van derden, je wilt niet anders behandeld worden en je wil al helemaal niet het gevoel aandragen dat je “profiteert” van je situatie. Maar je kunt het nooit helemaal alleen.
Uit ervaring blijkt dat alleenstaande ouders makkelijker hulp durven vragen wanneer ze iets terug kunnen doen voor de ander. Wanneer ze hulp niet terug kunnen “betalen”, geeft dat dikwijls een gevoel van minderwaardigheid.

Schroom niet

Schroom niet om hulp te vragen. Je hoeft echt niet alleen in noodgevallen om hulp te vragen. Belangrijk is dat je tijd voor jezelf reserveert. Dat is niet alleen voor jezelf belangrijk, maar ook voor je kind. Immers, wanneer je zelf lekker in je vel zit, heeft je kind er ook plezier van. Ga een middag per week sporten, dagje sauna of een uurtje vertoeven onder de zonnebank. Eén klein moment van ontspanning voor jezelf, kan al enorm veel schelen.

Ervaringen uit de praktijk

“Je wordt niet alleen een eenoudergezin, maar ook een organisatietalent. Je moet wel leren organiseren, anders kun je helemaal niks meer”, zei Gerda. Gerda staat er al tien jaar alleen voor. Er is geen vader in beeld die om het hoekje meekijkt of bijspringt. Volgens haar kleven er meer nadelen dan voordelen aan de situatie. Vrije tijd ligt volledig in handen van anderen en het liefst krijgen ze er nog geld voor ook. Niets is nog gratis, ook de oppas niet,” aldus Gerda.
Een van de voordelen is volgens haar, de band tussen haar en haar dochter die hechter is geworden. Zij en haar dochter tegen de rest van de wereld. Naast dat het een voordeel is, is het deels ook een nadeel. “Ze hangen meer aan je, ze houden alles van je in de gaten en je bent minder vrij om te doen wat je wilt.”

Onbegrip

Waar Gerda ook tegenaan loopt is het onbegrip. En dan van twee-oudergezinnen in het bijzonder. Ze vindt het moeilijk om elke keer een oppas te moeten regelen en om hulp te vragen, maar het feit dat anderen daar zo makkelijk over denken, maakt haar soms erg boos. “Je kunt haar toch gewoon even bij je moeder brengen?? Zo moeilijk moet het toch niet zijn om een oppas te vinden?” Als Gerda dat soort uitspraken hoort, maakt dat haar woest. Het is niet zo makkelijk en ze denkt dat ze zich pas echt begrepen voelt als anderen eens in haar schoenen hebben gestaan.

Het is niet makkelijk. Zeker in deze tijden van crisis niet en zeker niet wanneer je er alleen voor lijkt te staan. Durf om hulp te vragen aan mensen in je naaste omgeving. Je bent wel een alleenstaande moeder, maar helemaal alleen sta je er nooit voor.

Liefs Marjolein

Meer informatie

De beste datingsites voor alleenstaande moeders
Alles voor en over moeders
Moeders – Mama is helemaal oké
Opnieuw verliefd… met kinderen
7x Handige apps voor jonge ouders
Scheiden met kinderen – Hoe regel je dit zorgvuldig?
Ouderschapsplan
Co-ouderschap, ook voor de lange termijn?

Bronvermelding

Tekst: Marjolein van Driel
Nederlands Jeugd Instituut
Stockfoto: 123rf.com

lijn oudersenzo

Kijk ook naar...

15 reacties

  • L. van Lelyveld

    Graag kom ik in contact met Gerda omdat zij net als ik er al 10 jaar alleen voor staat om haar kind op te voeden.
    Misschien dat we iets voor elkaar kunnen betekenen.

    Met vriendelijke groet,
    Lelie

  • Hoi Lelie, ik heet Fa met dochter van 11. Best heftig als ouder alleen, geen klankbord vind ik t lastigste. Misschien es mailen? Kijk maar. Hoe dan ook… geloof in jezelf…what else to do. Knuff

  • Als alleenstaande moeder (onbewust) heb ik de zorg over mijn dochter. Er is geen vader in beeld, en helaas (overleden) ook geen familie. Wat ik in praktijk merk/gemerkt heb is dat het alleen zorgen op zich altijd lukt/goed is gelukt (zij is inmiddels 14, lief en vrolijk meisje, 3 vwo enz.) maar de omgeving het onnodig zwaarder maakt!! De buikpijnen en rimpels heb ik meer van het commentaar in de omgeving gekregen dan van het zorgen voor mijn dochter zelf (terwijl ze ook, net als andere meiden een flinke puber is) Het is bv. in praktijk eigenlijk onmogelijk om overal te kunnen zijn als ouder in je eentje. Je kan eigenlijk niet én op t schoolplein blijven rondhangen, en op je werk zijn ( iemand moet de rekeningen betalen..), én bij de hockey langs t veld staan, én t huis op orde hebben, én een taart bakken voor de bake-sale, én bij tennis blijven kijken, surpises maken, én 3x per dag de hond een half uur uitlaten, gras maaien, ons sociaal leven op orde houden, en koken enz. enz. Wat ik heb gemerkt, en nóg steeds merk, is dat juist andere ouders!! het je enorm moeilijk maken. Als ik mijn dochter naar school bracht, was het natuurlijk vaak rennen en vliegen. Hop, uit de auto en de klas in. Ik door naar t werk. Terugkomen, hop, auto in. Naar de oppas en door naar t werk. Niet altijd tijd om vriendinnetjes mee te nemen of op t schoolplein te blijven praten. Of bv in de file staan en te laat bij een vriendinnetje zijn om haar op te halen.. (als ik er nog aan terug denk.. vreselijk..) Zo ook bij sportactiviteiten enz. Naast de moeders die bang zijn dat de vaders naar je kijken!(Waardoor mensen je eerder negeren.). Het commentaar van andere ouders.. vreselijk. Dat heeft mij intens veel verdriet gedaan. Ik doe alles, alles in mijn leven voor ons. Wij hebben een fijn huis, fijne buurt met kinderen, een fantastische band samen, ze is bezig met een mooie opleiding, kan sporten, muziek spelen enz, maar de buitenwereld gaf mij steeds weer het gevoel dat juist ik het verkeerd deed. Altijd en eeuwig commentaar. Altijd en eeuwig dat overleven in een sociaal leven van niet-alleenstaande ouders. Ik vind/vond het vreselijk!! Daar zou meer aandacht aan besteed moeten worden…

    • hoi Bodien, ik zou graag met je in contact komen omdat ik veel van je verhaal herken, al is mijn dochter pas 12 maar wel veel overeenkomsten in jouw verhaal. Misschien kunnen we iets voor elkaar betekenen, al was het om te uiten en ervaringen uit te wisselen. Misschien kunnen we elkaar steun bieden?
      Alleen is ook maar alleen zonder spiegeling …

  • Hallo, wat een leuke bijzondere site en wat is het herkenbaar wat in dit stuk omschreven wordt. Het is al in maart gepubliceerd zie ik, maar nog weinig reacties.
    Ik denk dat ik vooral wil zeggen dat ik het stuk erg waardeer. Het verwoord waar ik ook tegenaan loop. Ik ben sinds april dit jaar alleenstaand moeder van een baby van (nu) 10 maanden en een peuter van 2,5 jaar. Hun vader kampt met een verslaving en kan er niet zijn. Dit is ook de reden dat ik de relatie heb moeten beëindigen.
    Ik ben wel benieuwd of er meer moeders met zulke jonge kinderen zijn die alleen zijn komen te staan.
    Ik wacht eerst eens een reactie af 🙂

    Hartelijke groet,
    Romi

  • Zeer herkenbaar! Verhaal van Bodien zou ik zo zelf geschreven kunnen hebben . Ik zou willen dat er hier in de politiek ook meer aandacht voor is . De werkende alleenstaande moeder heeft het op vele fronten zwaar.

  • Heel herkenbaar! Hier een alleenstaande moeder (sinds 2 jaar) van een zoon van 4 en een dochter van bijna 2. Je kunt mij altijd mailen hoor! Groetjes Babette

  • Hey Romi,
    Ik kwam ook van de ene op de andere dag alleen te staan met mijn zoontje van 9 maanden en een dochter van 3 jaar en 9 maanden. Vader zien de kinderen wel af en toe maar dan ben ik erbij. Verder zorg ik fulltime voor ze en dat vind ik super zwaar. Mocht jij of iemand anders zin hebben om ervaringen te delen, ik sta er voor open.

  • hoi, ik ben een alleenstaande moeder al 8 jaar, niet via eigen keuze in de zin van willen beëindigen van de relatie, maar wel mee gewerkt in keuze van de partner omdat samen blijven geen gezonde optie was. Nu is mijn dochter inmiddels maand 12 en woont haar vader inmiddels 1,5 jaar al samen waarbij tevens dochter van bijna 8 van zijn vriendin ook in huis is, dus hun leven is.
    Vanaf het begin heb ik dit positief benaderd en geprobeerd een open samen te ontwikkelen, zodat mijn dochter zich op haar gemak zou voelen in de nieuwe situatie.
    Helaas heeft mijn ex besloten dat contact tussen zijn huidige vriendin en mij verboden is om onduidelijke redenen. Ook eist hij van onze dochter dat ze zich maar aan moet passen en behandeld haar vaak als ‘oudste kind’ die voor jongere dochter moet zorgen en hier rekening mee moet houden, zonder haar (onze dochter) nog persoonlijke 1 op 1 aandacht te geven waardoor zij zich ongezien voelt door hem.
    Hij heeft een dominant karakter (door verleden ook niet meegekregen hoe vader te zijn behalve te luisteren naar wat opgedragen wordt) waardoor mijn – onze dochter zich angstig en als stiefzusje voelt.
    Ik doe alles om in contact te zijn wat niet lukt. Alle poging tot contact wordt genegeerd en geblokkeerd en mijn dochter durft zich niet te uiten bij haar vader, waardoor hij ook echt niet weet hoe zij zich voelt.
    Hij vindt dat ik haar besluiten moet nemen en moet verplichten tot omgang omdat zij als 12 jarige niet in staat is om zelf beslissingen te nemen.
    Ik ben absoluut tegen haar te manipuleren en verplichten tegen haar gevoel in iets te doen maar probeer haar te stimuleren zich te uiten zodat duidelijk wordt wat zij voelt en hoe ze denkt, maar dit wordt vanaf de andere kant niet gewaardeerd en als gezeur en lastig gezien en alles wat ik voor haar dan doe en probeer uit te leggen, is niet haar beslissing maar de mijne dus hou ik haar van hem weg in zijn ogen.

    Zij is 12 en te jong om zelf te beslissen wat ze wil is zijn mening. Ik moet voor haar beslissen in omgang en pas als 2e kijken naar haar emoties en niet laten manipuleren is zijn mening. Ze moet doen wat wordt opgedragen te doen in omgang, of ze wil of niet. Mijn mening is zeker niet deze.

    Iemand advies? Ik heb weinig sociale contacten, moeder van 80 die net uit zh is na intensive care, vader en broer spoorloos en geen contact. Door veel werken en thuis zijn voor dochter weinig tot geen sociaal leven, bovendien zorg voor dochter alleen en alleen laten geen optie nog, op zondag paar uur bij vader als het hem uitkomt.

  • Hoi,
    Ik zit momenteel in een scheiding.
    Ik ben 13 jaar samen geweest waarvan 5 jaar getrouwd en inmiddels hebben we een dochtertje van 19 mndn. ongeveer 2 mndn geleden kwam hij ermee om er een punt achter te zetten. hij is zichzelf kwijt geraakt en zegt vooral dingen te hebben gedaan voor andere en niet voor zichzelf. in al die jaren is hij nooit boos geweest en/of heeft hij iets aangegeven dat we ergens aan zouden moeten werken.
    Sinds hij zijn keus heeft gemaakt zie ik een hele andere kant van hem. Hij doet dingen die ik niet begrijp en hij is opeens zo boos alsof ik iets heb gedaan.
    Het voelt allemaal zo vreselijk nu en ik ben bang voor mijn eigen toekomst.

    • hoi Chantal. Mocht je willen uiten, delen … wil ik je hierbij aangeven dat je me kan bereiken als je dat wilt. Een oor en misschien toch nuttig advies kan ik je wellicht wel geven in deze. Mocht je willen, kan je me mailen faatje9@hotmail.com. Schrijf er dan even bij dat je via deze site contact met me zoekt. Sterkte sowieso en hou je koppie erbij meis, Knuff Fa

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *