De Roze Trui #blog2

De Roze Trui #blog2

“Hup, schiet op. Schoentjes aan en fiets uit de schuur pakken!” Ik zet mijn uiterst opgewekte stem op om te benadrukken dat samen fietsen echt héél leuk is. Terwijl ik het zeg, realiseer ik me dat die stem al minimaal vier jaar niet meer werkt.

Een lusteloze oorwurm

Mijn tienjarige zoon zucht diep en staart als een lusteloze oorwurm voor zich uit. Hij heeft geen zin, hij wil gamen. YouTube filmpjes kijken. Minecraft spelen. Hij wil alles, behalve een stuk fietsen met zijn moeder. In een laatste poging hem te enthousiasmeren som ik als Dora de Explorer op wat er allemaal in mijn rugzak zit. Heeft-ie wat om naar uit te kijken. “Bananen, appels, flesjes water en krentenbollen met kaas. En geld voor een ijsje onderweg. Jummie!”

Bergetappes

Nog geen kwartier later razen we onze fietsen over de geasfalteerde fietspaden die door de bossen en over de heide lopen. Ik hou ervan. De wind door mijn haren. De vrijheid. Het zware gevoel in mijn benen als ik een heuvel op klim en het gevoel van onoverwinnelijkheid als ik in een redelijke tijd boven ben gekomen. En niet te vergeten de ultieme beloning: de afdaling. Want wat je aan hoogtemeters maakt, mag je ook weer terug naar beneden zoeven. Die liefde voor het fietsen probeer ik wanhopig op mijn zoontje over te brengen. Tot nu toe zonder succes.

En dat vind ik jammer. Want met zijn tengere bouw en sterke benen kan hij een fantastisch klimmer worden later. Ik zie hem al met zijn blonde haren in de wind de bergetappes van de Tour de France rijden als hij groot is. De roze trui in ontvangst nemen na de Ronde van Italië. Wat zou ik trots zijn als hij alles kon doen waar ik alleen maar van kan dromen. En daar maak ik, samen met vele andere ouders, een denkfout.

Toddlers & Tiaras

Want al komt je kind uit jouw eigen lijf, en bestaat hij voor 50% uit jouw eigen DNA: hij of zij is en blijft toch een heel nieuw, eigen persoon. Met eigen wensen. Eigen toekomstdromen. En ja, misschien zijn dat heel andere dromen dan jij als ouder voor ogen hebt.
We zien bij televisieprogramma’s als Toddlers & Tiaras vaak moeders die zelf ooit een modellencarrière ambieerden. Dat is om welke reden dan ook niet gelukt, en nu moeten hun arme piepkleine dochtertjes meedoen aan allerlei schoonheidswedstrijden. Zo komt die langgekoesterde droom toch nog een beetje uit, al is het dan via hun kind.

Ontaarde moeders

Deze vrouwen zijn geen ontaarde moeders. Wat zij doen is juist heel begrijpelijk. Ze houden zo van het modellenvak, dat ze zich nauwelijks voor kunnen stellen dat hun dochter iets anders dan dat zou willen doen. Voor hen is het de mooiste carrière die er bestaat en ze gunnen hun kinderen die toekomst. Ik denk dat we allemaal wel een beetje van onszelf herkennen in de mama’s bij Toddlers & Tiaras. Hebben we niet allemaal een passie voor iets dat we door willen geven aan onze kinderen? Of het nu sport, lezen, knutselen of een andere activiteit is. We pushen onze kinderen allemaal wel eens, bewust of onbewust, een bepaalde richting in.

Maar soms moeten we eens wat meer kijken naar wat onze kinderen zelf willen en goed kunnen. Zo is mijn zoontje echt briljant met computers en andere digitale devices. Hij ontwerpt zijn eigen games en heeft een groeiende interesse in programmeren. Wanneer je hem vraagt wat hij later wil worden antwoordt hij steevast: “ICT’er.” Hij vindt computers en games bovenal heel erg leuk. En zeg nou eerlijk: dat is toch waar het eigenlijk om gaat?

De Roze Trui #blog2

Roze trui

Wanneer hij straks gaat studeren zal hij ook zelf een richting moeten kiezen en zijn eigen toekomst moeten uitstippelen. En dan heb ik liever dat hij iets kiest waarvan hij gelukkig wordt, dan iets waarmee hij mij trots maakt. Vooruit, als het even kan allebei. Maar dat heb je als ouder niet altijd voor het zeggen. Ja, het risico bestaat dat mijn spruit zich later een nerdy systeembeheerder met een vaal bandshirt aan ontpopt. Maar als dat is wat hij écht wil, zie ik hem liever in dat vale bandshirt dan in de door mij zo felbegeerde roze trui.

Liefs Amber

Extra informatie

Lees meer blogs van Amber Fernandes

Bronvermelding

© afbeelding: 123rf.com

lijn donker geel oudersenzo
Amber Fernandes

Hi! Mijn naam is Amber Fernandes. Ik ben 31 jaar en single moeder van een 10-jarige zoon. In het dagelijks leven werk ik als tekstschrijver en journalist. Daarnaast ben ik een enorme fietsfanaat en hou ik van koken (oké, vooral van eten dan), reizen, films & gezelligheid. Met mijn blogs wil ik jullie een open en eerlijk inkijkje geven in het leven van een alleenstaande moeder en alles wat daarbij komt kijken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *