Een anonieme klaagmuur, omdat iedereen wel eens zijn hart wil luchten
Een anonieme klaagmuur. Of je nou zwanger bent, net bent bevallen, een peuter, schoolkind of puber hebt rondlopen, soms is het moederschap of vaderschap net niet wat je ervan had verwacht. Zwangerschapskwaaltjes zijn soms heftiger dan alleen maar ‘vervelend’, babygehuil kan soms door merg en been gaan als het – voor je gevoel – al uren duurt, een dwarse peuter plak je soms het liefst achter het behang bij de honderdste ‘nee’ van die dag en pubers plak je soms het liefste achter het behang.
Hoofd in de wolken
Volgens iedereen hoor je met je hoofd in de wolken te lopen maar je merkt dat dit niet altijd mogelijk is. Natuurlijk houd je zielsveel van je kindje of die baby in je buik, maar soms een ietsiepietsie minder.
Brok ellende in je lijf
Zit je met een brok ellende in je lijf of hoofd, of wordt je keel letterlijk dichtgeknepen door ingehouden verdriet, woede of frustratie: lucht dan anoniem je hart op onze klaagmuur. Of lees de reacties die andere moeders en vaders hier al hebben achter gelaten. Die soms precies tegen dezelfde emoties of onmacht aan lopen als jij. En wat een verademing is het, te lezen dat je niet de enige bent! Dat lucht nog eens op!
Even anoniem je hart kunnen luchten, zegt niets of je wel of niet genoeg van je kindje houdt. Een moment van stoom afblazen lucht op, de herkenbare klaagzangen van anderen bieden troost. Even klagen maakt je géén slechte vader of moeder. Je zal zien, dat je niet de enige bent. De klaagmuur biedt jou de gelegenheid om je gedachten te verwoorden en je gevoelens te uiten, zodat dingen niet zwaarder gaan wegen wanneer je er mee doorloopt. En eenmaal je gal gespuwd, kun je het leven weer met een glimlach aan!
Spelregels
Je mag over alles en iedereen klagen maar houd het beschaafd. Grof taalgebruik, discriminerende en/of seksueel getinte teksten zullen door ons niet worden geplaatst. Je klaagzang en/of geheim dient echter te allen tijde een relatie te hebben met je zwangerschap(swens), baby, peuter, kleuter, schoolkind, puber of ouderschap in het algemeen, in de ruimste zin van het woord.
Anoniem
Hallo alle wanhopige, heerlijk zo'n site waar je even eerlijk kan zijn! Ik heb een zoontje van 8jaar en 1 van 2,5. De laatste aanwinst is de ergste!! Ik kan er niet over uit dat ik aan de ene kant zo'n probleem met hem heb want na vier miskramen zou ik toch eigenlijk dol gelukkig moeten zijn (toch?) maar mijn gevoelens bewijzen het tegendeel... Hij word wakker om 6uur, ik woon in een bovenwoning en vanaf dan blijft hij stampend het huis door rennen -_- leuk voor de buren en ik heb het gevoel dat er een constante aardbeving door m'n huis gaat. Dat valt nog te overzien maar zodra ik er iets van zeg dan begint het: brullen, krijsen zich ten gronde storten als of zijn wereldje vergaat van mijn nee (zou zeggen dat hij niet zo met dat woordje zou zitten aangezien alles momenteel bij hem nee is in deze fase) en dat houd niet op als de dag verder gaat... Maakt niet uit waar ik ben het gaat maar door. Afgelopen woensdag was er zo druk ivm met de kerst in de supermarkt en hij was panisch in de winkel wagen. Nu ben ik gelukkig wel rustig van mezelf en ben naar afleiding opzoek gegaan wat niks uit maakte, alles wat ik zei maakte geen verschil en werd hij alleen maar panischer van. Soms pak ik dan vast wat drinken in de winkel een pakje ofzo (wel betalen natuurlijk!) en dat is soms een oplossing. Dit keer kneep hij heel het pakje leeg midden in de winkel.... En het was druk!!! Heb alles achter gelaten en ben maar zonder kerst inkopen naar huis gegaan. Lang leven de restaurants die open zijn en waar je af kan halen met kerst!! Ik kon vroeger niet begrijpen dat mensen afhaalde met de feestdagen maar ik hoor er nu ook bij 😉 ik ben rustig, consequent en begeleidend in deze fase met z'n emoties maar dames: van binnen kook ik ook laat niks merken en het gebeurt toch wel, het zit er blijkbaar gewoon in ofzo dus troost jezelf! De rust zelve blijven is niet bij alle kinderen dé oplossing. Sommige worden gewoon als draken geboren. Wat me wel opvalt is dat de meeste kinderen rond de 2/3 jaar zijn dus ondanks dat de dagen voorbij kruipen zal er wel verandering in komen... Ooit... Het ergste vind ik dat mijn huwelijk eronder lijd aangezien ik ook nok out ben 's avonds, ik probeer dan zo snel mogelijk te slapen als hij slaapt want s nachts word hij ook zo vaak wakker en staat om 6uur weer paraat waarbij niks hem tegenhoud om weer de olifant uit te hangen in huis. GEK VAN TE WORDEN!! Eigenlijk moet er een survival cursus worden gehouden voor ouders met onmogelijke kinderen want dat is het gewoon: overleven naar de volgende dag!! Ik hoop dat voor de opvliegende moeders hier een troost in te vinden is, volgens het boekje is ook niet alles kan ik je vertellen! En hoe ik me uit? 'Wetruste schatje, ga maar lekker slapen, mama is er morgen weer' (zodra de deur dicht gaat maak ik een sprongetje van frustratie en vloek ik alles bij elkaar in m'n bovenkamer) zo en nu snel naar bed, zit naast de deur van m'n zoontje (wel dicht maar anders staat hij zo weer op de gang) succes voor iedereen in deze fase. Vingers gekruist dat het snel allemaal over is en dat hij snel naar school toe kan!!
