Klaagmuur – Anoniem je hart luchten

Klaagmuur - Anoniem je hart luchtenOf je nou zwanger bent, net bent bevallen, een peuter, schoolkind of puber hebt rondlopen, soms is het moederschap of vaderschap net niet wat je ervan had verwacht. Zwangerschapskwaaltjes zijn soms heftiger dan alleen maar ‘vervelend’, babygehuil kan soms door merg en been gaan als het – voor je gevoel – al uren duurt, een dwarse peuter plak je soms het liefst achter het behang bij de honderdste ‘nee’ van die dag en pubers plak je soms het liefste achter het behang. Volgens iedereen hoor je met je hoofd in de wolken te lopen maar je merkt dat dit niet altijd mogelijk is. Natuurlijk houd je zielsveel van je kindje of die baby in je buik, maar soms een ietsiepietsie minder.

Zit je met een brok ellende in je lijf of hoofd, of wordt je keel letterlijk dichtgeknepen door ingehouden verdriet, woede of frustratie: lucht dan anoniem je hart op onze klaagmuur. Of lees de reacties die andere moeders en vaders hier al hebben achter gelaten. Die soms precies tegen dezelfde emoties of onmacht aan lopen als jij. En wat een verademing is het, te lezen dat je niet de enige bent! Dat lucht nog eens op!

Even anoniem je hart kunnen luchten, zegt niets of je wel of niet genoeg van je kindje houdt. Een moment van stoom afblazen lucht op, de herkenbare klaagzangen van anderen bieden troost. Even klagen maakt je géén slechte vader of moeder. Je zal zien, dat je niet de enige bent. De klaagmuur biedt jou de gelegenheid om je gedachten te verwoorden en je gevoelens te uiten, zodat dingen niet zwaarder gaan wegen wanneer je er mee doorloopt. En eenmaal je gal gespuwd, kun je het leven weer met een glimlach aan!

Spelregels

Je mag over alles en iedereen klagen maar houd het beschaafd. Grof taalgebruik, discriminerende en/of seksueel getinte teksten zullen door ons niet worden geplaatst. Je klaagzang en/of geheim dient echter te allen tijde een relatie te hebben met je zwangerschap(swens), baby, peuter, kleuter, schoolkind, puber of ouderschap in het algemeen, in de ruimste zin van het woord.

Schrijf een anoniem bericht op onze klaagmuur

 
 
 
 
 
Het e-mailadres wordt niet getoond maar is wel noodzakelijk in te voeren. Het kan zijn dat je bericht pas zichtbaar wordt nadat we het beoordeeld hebben. We houden het recht om berichten te wijzigen, te verwijderen, of niet te publiceren.
SannieSannie
Mijn verleden was chaotisch, zwaar en heb daardoor veel gemist in het leven Probeer mijn kinderen de liefde en veiligheid te geven die ik niet heb gehad Al zeg ik het zelf we doen het best goed 🙂 MAAR elke dag moet ik mijn medicijnen innemen, zodat mijn kinderen niet mijn kwaadaardige persoonlijkheid zien Het is moeilijk te weten dat ik nooit zonder mijn meds zou kunnen...
Engeltje in de luchtEngeltje in de lucht
Sinds 3,5 maand moeder van een zoon! Echter is hij sinds 3,5 maand al in de hemel! elke dag mis ik hem ontzettend en had hem zo graag alle liefde willen geven!. De wens voor een 2e is zo groot, maar ben zo ontzettend bang! was je maar hier lief kind.
Arjen BoswijkArjen Boswijk
Gedicht ontroostbaarheid Ze aarzelt als een winterakoniet in de bevroren aarde en keert zich af en aan en wacht op tekens Ik zie haar ogen vol geschoten, echte tranen huilen haar gezicht en keert ze terug naar me mijn armen dwingend om haar heen, ontroostbaarheid Ga niet weg zegt ze blijf altijd hier waar je nu bent en laat me niet alleen en droog mijn tranen met je jas Ik lees waarom ze zo maar begrijp niet wat ze voelt ze lijkt op me als kind ik fluister in haar bange oren dat ik haar niet verlaat Ze zal de huilbui zijn vergeten later maar ik weet nog goed waarom ik was zoals ze nu is en ken haar later zoals ik eens mezelf voor Lola, 13 maart 2014 Door: Arjen Boswijk
TeaTea
Hallo Ik hep een zwaar probleem ik hep een kinderwens ik hep hulp nodig ik ben nu 15jaar en hap al een kinderwens vna me 11 jaar ik ben het beu om te luisteren naar mensen die het zo gezengt goed met me voort hebben ik wil gewoon een baby ik weet niet echt waarom maar ik ben nu in een depressie gegraakt ik weet niet wat ik moet doen maar hier doen ze er niets aan ik zit nu in in een ziekhuis die me zogezegd kan helpen maar in de plaats dat ze me helpen maken ze me echt kapot wat moet ik doen ps ik denk dat ik zwanger ben maar hep gewoon veel kwaaltjes wat moet ik doen
MamaDMamaD
Hallo, sorry hoor, moet even...ik vrees dat ik heel erg nare dingen ga schrijven over mannen. Klootzakken, heb het zo ontzettend gehad. Alles doe ik alleen, alles wat er moet gebeuren om mijn vier kindertjes te laten opgroeien met het gevoel van vertrouwen in een ouder. Het fundament weet je wel, dat het goed is dat je er bent, dat je er toe doet, dat je er blind van op aan kan dat zowel je vader als je moeder er altijd voor je zijn. Gewoon omdat jij hun kind bent en dat je geboorterecht is. Vier kindertjes, geweldige kindertjes, ze zijn mijn alles en dat maakt nou juist dat ik zo boos ben, het voelt alsof ze tekort gedaan worden en dat maakt mij woest. De oudste drie komen uit mijn eerste huwelijk, wat was ik blij toen ik in verwacht was. Een mooi gezin met de man waarmee ik voor altijd ging samenzijn...na de geboorte van ons lieve grietje en daarna twee heerlijke jongetjes bleek toch dat papa echt, ondanks alle moeite, beloften, hoop zijn aller fijnste dag bleef beschrijven als al blowend met een six-pack en bungelend met zijn benen over de rand van een Amsterdamsegracht in gezelschap van zijn vrienden. Waar waren wij, zijn vrouw, zijn drie wondertjes? Loose! Uiteindelijk durfde ik het dan toch te vragen...."Wil jij dit, wil je mij, wil je ons?" "Of leef je liever alleen?" Ik wist het antwoord natuurlijk al maar had de vraag nooit durven stellen. Daar ging hij, met sporttasje naar zijn moeder. Nu acht jaar verder en de eerste kinderalimentatie moet nog komen. Besluit van de rechter, meneer kan niet voldoen, bewijs van nihilstelling....Na jaren leek zijn situatie wat te zijn verbeterd, brieven waarop stond dat hij direct in contact diende te treden zodra er weer mogelijkheden waren. Dacht het niet, waarom zou je je als vader geroepen voelen mee te willen bijdragen aan het financiële gedeelte van het opgroeien van je kinderen? Ze zien er toch netjes uit als je ze eens in de twee weken te logeren krijgt. Gezellig, dat probleem met treinkaartjes blowen we ook lekker de tent uit, zorgt mama wel voor. Deze maffe mama vind het namelijk nog steeds heel belangrijk dat de kindertjes hun papa blijven zien, mama geeft zoveel om het geluk van de kindertjes dat zij papa ook al naait hij haar al jaren lang beleefd blijft benaderen. Mama vertelt ze niet dat ze niet voorkomen in papa's idee over de fijnste dag. Veel plezier schatjes, groetjes aan papa.... Mannetje nummer twee is ontzettend lief maar al heel lang ziek. Hij houdt van mij en van de kindertjes maar net nadat ik dacht dat het dan toch allemaal een beetje goed ging komen kwam daar de depressie. Die pestziekte die mijn lieve man steeds meer opvreet. Maakt dat hij uitgeput is, overgevoelig is een onredelijke partner en vader is naar zijn gezin. Ons kersje op de taart, ons mooie krullebol, weer dat gevoel dat er een ouder niet is. De depressie pakt hem van haar af, van ons af. Mama blijft liefjes, geen zorgen, mama gaat nergens heen....mama zorgt dat alles geregeld is, alleen die papa's he....dat lukt mama maar niet, om die voor jullie te regelen.
anoniemanoniem
ik ben 15 jaar en ben nu al 22 weken en weet het gwn allemaal niet de vader van mijn kind zit vast en heeft nog een kind en ik kwam een paar maanden geleden achter dat hij nog een kind heeft gekregen en vorige week appte zijn ex mij maar weet totaal niet hoe ze aan me nummer kwam maar ze wist alles van mij en hem en de volgende dag belde hij mij en hij was boos omdat zijn ex blijkbaar heeft gezegd dat ik haar heb geappt en nu ontkend hij dat ik zwanger van hem ben om zijn hegje te redden ik snap dat hij zijn zoontje wilt blijven zien maar vroeg of laat zou zijn ex er toch achter komen en nu maak ik me zorgen dat mijn dochtertje zonder vader opgroeit en dat wil ik niet wil niet dat ze hetzelfde moet meemaken als ik en weet het gwn allemaal niet meer
AnnoniemAnnoniem
Heey lieve ouders, Ik ben nog geen ouder en eigenlijk is dit een Klaagmuur voor ouders maar... Mijn moeder is gescheiden en heeft een meisje (11), een jongen (3) en mij (16). Het is zeker niet altijd makkelijk, dat kan ik super goed zien. Ook zij is wel eens boos, want wij luisteren ook niet altijd. Toch ben ik super trots op haar dat ze het elke keer weer kan oplossen, dat maakt haar zo'n goede ouder!! Zoals ik lees hebben jullie het ook niet altijd makkelijk; peuterpubers, pubers, eigenwijze kleuters, brutale schoolkinderen enz. Maar ook lees ik dat jullie niet opgeven, ondanks dat jullie dat heel graag zouden willen. Bekijk de leuke dingen, dit maakt veel goed! Geef nooit op, en neem de opmerkingen van jullie kinderen maar met een korrel zout!!! JULLIE KUNNEN HET!
ingeinge
anoniem woh mijn zoon is pas 17 geworden wat verlang ik terug naar de tijd dat hij 3 of 4 was. Alles wat ik zeg gaat langs m heen van Havo naar VMBO -t Nu op ROC richting techniek ICT beheerder na 2 weken gestopt nu geswitcht naar financieel administratie , vind hij niks. Gaat vaak niet naar school de opleiding kostte me veel geld. En hij verprutst t . Hangt maar op straat met zin vrienden. Hij werkt wel bij dirk gelukkig als bijbaantje maar altijd heeft hij geld te kort. Ik ben alleenstaande moeder met een uitkering en financieel voel ik me uitgekleed door mn eigen zoon. Hij leeft zijn eigen leven komt alleen nog eten en slapen vreselijk nee dit heb ik nooit zo gewild. Het was zo`n leuke lieve jongen vroeger wel pittig maar nu grote mond geen respect voor me , ik wil gewoon weglopen geen zin meer in deze rotzooi. En ik voel me schuldig is dit het resultaat van mijn onze want mn ex was nog in mijn leven tot zn 10, opvoeding .
Net oudste weer naar school gebracht. Gaat sinds de zomervakantie naar de kleuters en iedere keer is er wel wat. Broekplassen, bijten, krabbelen, ze is niet te verstaan en moet naar de logopediste, luistert niet, is nog speels, is moe, huilt de hele ochtend... Aan de ene kant voel ik me nu een ontzettend slechte moeder aan de andere kant vraag ik me af of ze dan wel op de goede school zit.
AnoniemAnoniem
Hallo ouders, ik ben een alleenstaande ouder (moeder) en heb geen vangnet. Het is moeilijk om een druk kindje alleen op te voeden en te verzorgen. De vader is uit beeld en heb geen familie die bijvoorbeeld een avondje kunnen oppassen zodat ik kan bijtanken. Het is een moeilijke situatie maar ik doe mijn best om positief te blijven en er het beste van te maken. Ik wil aan alle ouders die er even doorheen zitten zeggen van het komt allemaal wel weer goed ? Groetjes van een oververmoeide moeder die het soms ook even niet meer ziet zitten.
MarionMarion
Lieve Deetje, Het is heel zwaar en moeilijk, maar vertrouw er op dat je de kracht hebt om door te gaan. Zij kan zich alleen zo tegen je afzetten omdat zij zich veilig bij je voelt om dit te doen. Zij vertrouwt erop dat jij van haar blijft houden en bij haar blijft, zodat ze dit ook kan doen. Hoe moeilijk het ook is voor jou, maar eigenlijk is het juist iets heel moois... Blijkbaar geef je haar dat vertrouwen om zichzelf als zelfstandig individu te ontdekken. Iets wat ze niet bij andere durft te doen. Probeer op de momenten dat ze slaapt of niet bij je is (school/bso) voldoende rustmomenten voor jezelf te pakken, om voldoende ontspanning te krijgen. Op tijd naar bed, om zo uitgerust mogelijk te zijn. Hoe beter jij in je vel zit, hoe beter je met haar om kan gaan. Kom je er echt niet uit, schroom dan niet om eventueel naar de huisarts te gaan en met hem/haar hierover te praten. Sterkte... X Je bent een supermama!! Wees vooral heel trots op jezelf!!
DeetjeDeetje
Ben vanavond in huilen uitgebarsten onder het eten. Ik werkt full time, gescheiden en vader weinig in beeld. Bij het ophalen bij de bso, geef ik haar een kus als zij aan tafel zit te knutselen, ze reageert boos, het is jouw schuld zegt ze dat het nu niet lukt. Eenmaal thuis krijg ik tirade over mij heen dat ze geen spinazie lust, ik had spinazietaart van bladerdeeg gemaakt met kaas en nootjes. Ze schreeuwt, luistert niet, gromt, oergeluiden. Ik moet aanhoren hoe stom ik ben, dat ze nooit mag doen wat ze wilt om vervolgens weer oergeluiden te produceren inclusief gebalde vuisten. Ik ben in huilen uitgebarsten en ze deed niets, heb gezegd dat ze maar zelf wat moest gaan eten. Ze is 5,5 jaar. Dit gaat al weken zo. Steeds meer realiseer ik me dat ik dit niet aankan. Ik word zo boos dat het schuim op mijn lippen staat en ik over mijn lijf tril van de enorme woede die ze losmaakt. Ik wil dan weggaan, omdat ik het niet aankan. Ik heb geen hoop dat het beter wordt. Onze karakters zijn zo anders. Heb geen vangnet, geen partner.
WendyWendy
Ik hoop niet dat onze tiener/puber jongens (1 van mij, 3 van partner) weer zo enorm gaan klagen en mopperen komende vakantie. Dat ze een keer wel iets leuk vinden, wanneer wij iets voorstellen om wat te gaan doen. En dat ze ook simpele, niet dure dingen om te doen, kunnen accepteren, zonder al te veel commentaar. (wandelen worden ze moe van, een kasteel bekijken is saai, enz. enz.) Zodat we het gewoon gezellig kunnen houden. ?
AnoniemAnoniem
Hallo allemaal, ik ben 15 jaar en ik ben zwanger. Niet bepaald ideaal voor een 15-jarige, maar ik wil het kindje houden. Maar het is heel lastig om te vertellen met Surinaamse ouders ...
BrigitteBrigitte
Fijn hoor die 'neefase' van mijn peuter. Ben nu al twee uur bezig om hem te laten slapen. Kan nu bijna zelf naar bed.
Moeder XMoeder X
Ik vind het zo moeilijk wanneer mijn kindje de hele avond huilt. Ik hou zielsveel van hem, maar soms word ik er echt helemaal stapeldol van. Niks lijkt dan te helpen om hem te troosten. Iemand tips?
EricaErica
Wat fantastisch deze klaagmuur! Ik vond het een verademing om die reacties van andere moeders te lezen! Top dit!
AnoniemAnoniem
Ik zou zo graag willen dat mijn peuter zindelijk was. Het lijkt wel alsof hij de enige is die nog luiers draagt, maar het lukt gewoon niet. Doe ik het nou zo verkeerd?
AnoniemAnoniem
Wat een verademing dit! Ik word gek van die sites waarop het allemaal 'leuk' moet zijn! Ik ga me daar zo gefrustreerd van voelen!
AnoniemAnoniem
Ik ben een moeder van 3 kinderen. (3,7 en 10) Merk aan mij zelf dat ik heel ontevreden naar m'n kinderen reageer. Na 3x waarschuwen, Flip ik helemaal. Zeg ik dingen waar ik enorm spijt van heb, Vooral met de oudste dochter knal ik enorm, grote mond terug geven, altijd nee. Veel ruziën met broertje, (broertje is ook geen lieverdje) en de kleinste kopieert alles!! Ze hebben ook heel veel goede dingen en houdt enorm van hun, maar dit overheerst. Als moeder kan ik heel negatief doen, ben alleen maar aan het schelden, heb ik het idee! (M'n man vindt dat wel mee vallen) maar ik merk aan m'n eigen dat ik hier iets mee moet doen, want het voelt echt niet goed!!!! Hoe moet ik dit oplossen????
AnoniemAnoniem
Hallo allemaal, Ik heb een zoontje van 2 jaar en 8 maanden. Hij spreekt nog steeds niet. Ik ben bij een logopediste geweest. Maar eerst moesten zijn keelamandelen eruit, voordat de behandeling verder kon gaan. De amandelen zijn 6 weken geleden eruit gehaald, maar nog steeds zegt hij niks. Ik maak me grote zorgen en ben erg verdrietig dat hij nog niet praat. Hij maakt wel kreten en geluiden. Waar ik ook kom, ik krijg er vaak opmerkingen over. Hij wordt vaak vergeleken met andere kinderen op de opvang. Ik ben hier erg verdrietig over... Hij is zo'n ontzettend lief mannetje. Af en toe boos, maar dat komt omdat hij zich in taal niet kan uiten. Ik gun het hem zo dat hij kan praten en meedoet met de anderen. Dit wilde ik even kwijt. Misschien zit er iemand in hetzelfde schuitje?
AnoniemAnoniem
Ik ben een moeder van een 2,5 jarige dochtertje, bijna 3 en een dochtertje van 14 maanden oud. Ze zijn superlief e enorme knuffels, maar de oudste heeft op dit moment heftige woede uitbarstingen, praten heeft geen zin, tot een compromi sluiten komen we niet. Aankleden, tanden poetsen, zindelijk worden, is een drama, dan niet te vergeten het avondeten, geen tot 3 hapjes. Hoe we dat moeten oplossen is echt een moeilijkheid,Geen mensen waar we op kunnen leunen, soms mijn ouders, maar alleen als de kindjes ziek zijn. Laten we nu net kinderen heben die met regelmaat in het ziekenhuis hebben gelegen, operaties etc hebben gehad, wat enorm zwaar is en waardoor je maandenlang, jarenlang geen nachten hebt waarin je kan slapen. Op dit moment breekt het me op. Mijn man is autistisch, dus 95 % komt op mij neer, heb nooit een rustmoment, werkt ook nog, heb het huisouden, tja, waar blijf ik, hoe lang kan een vermoeide mama dit allemaal volhouden. Het ergste is dat je je partner dreigt te verliezen, je bent te moe om samen wat te doen, praten wordt steeds minder, dan de angst om die bijzondere gevoelens te verliezen.....
AnoniemAnoniem
Ik herken heel veel van wat ik lees. Voel me alleen al schuldige bij de gedachte dat ik af en toe even rust wil, want ik heb 2 superlieve , prachtige dochters. Mijn oudste wordt over 3 weken 3 jaar, die op het moment echt een enorme puber is, continu dwars, alles is verkeerd, ze wil niets, luistert totaal niet, op de gang zetten vind ze leuk, daar blijft ze uit zichzelf gewoon liggen, ze heeft echt de overhand thuis. Ik ben echt wel streng, heb mijn regels, maar soms weet ik gewoon niet hoe ik het nog op moet lossen en zeg dan vaak, je bent al de hele dag supervervelend, mama vind je zo niet meer lief.... Erg fout dus, want zo geef ik haar alleen maar een negatief zelfbeeld, want het is natuurlijk niet de hele dag. Dan heb ik nog een dochtertje van 14 maanden, die alles nadoet van de ouste, ook al enorme woede aanvallen krijgt, op de grond gaat liggen stampen en het eten van de bord wuift. Mijn man is autistisch, dus bijna alles komt op mij neer en dat maakt het allemaal zo dubbel zwaar. Ik werk, kan op niemand terugleunen als het om oppassen gaat en dat betekent weinig tot geen tijd voor mezelf. Soms weet ik echt niet hoe ik de dagen doorkom en het ergste vind ik dat ik bang ben dat de kinderen soms zien hoe beu ik het ben en het zich misschien op zichzelf zou gaan interpreteren, ohhhh, wat zou ik me daaar enorm k.. onder voelen zeg.
AnoniemAnoniem
Moe moe en moe. Sta in mn eentje voor de opvoeding. Ik snap waar het gedrag van mijn kind vandaan komt, neemt niet weg dat ik mens ben en mijn grenzen bereikt zijn. De hele dag door strihd aangaan, over eten, aankleden, zeg ik wit, zij zwart. Wat je zegt is niet waar mama, ik vind je niet lief, ik speel nooit meer met je etc etc. Een vader die vaak slecht over moeder praat en ik mag de klappen incasseren, maar als de maat vol is, dan kan ook ik alleen nog maar schreeuwen en lap ik alle pedagogiek aan mijn laars. Hoe moeilijk en wanneer wordt het beter, als ze 5 zijn? Haat kleuterpubers. Het is niet gezellig, maar een dagelijkse survival of the fittest.
AnoniemAnoniem
mijn zoontje van bijna 4 lijkt standaard vervelend hij zegt rare dingen zoals waardeloze sukkel dik kop of piemel ook probeerd hij zijn middelvinger naar ons op te steken lukt nog niet zo goed maar je kan duidelijk zien dat dat zijin doel is . Ook op schooltje heeft hij vaak bonje met de juf niet willen opruimen super dwars worden en dan als je de juf hem weg wil zetten dan slaan en schoppen, schaam me dood voor zijn gedrag en bij veel dingen die hij zegt of doet denk ik hoe komt hij daar nu op wie heeft hem dat geleerd? nu heeft hij wel een grote zus verschil 12 jaar maar zij steekt echt geen middelvinger naar hem op of noemt hem rare woorden want ook zij vindt zijn gedrag heel vervelend en schaamtelijk gelukkig kan hij ook heel lief zijn en gelukkig kunnen we ook nog de leuke kanten van hem zien maar ooeeeee wat kan hij soms het bloed onder mijn nagels vandaan halen ik had toch wel een veel rooskleurige beeld van nog een peuter te hebben. en op fb zie ik vaak van die gezellige foto s van mama en hun lieve kindjes voornamelijk meisjes die het zo super gezellig samen hebben allemaal hartjes en kusjes enz en dan denk ik ik wil dat oooooooookkkk gezellig cakejes bakken en gezellig chillen in een koffiehuis maar bij ons of voordat het cakjes bakken begint al ruzie en gezellig winkelen en koffie drinken in een koffiehuis dat is 1 groot drama meneer wil alles zien ontdekken en vooral niet bij mij in de buurt blijven maar gelukkig zoals ik al eerder zei is het wel een dikke mama gek en kan hij zo lief voor me zijn dat maakt vaak alles wel weer goed!
AnoniemAnoniem
Ik herken het verhaal van Me82 zo goed! Mijn dochter is 26 maanden, mijn zoon 6 maanden. Mijn dochter kan zo lief zijn, maar als het haar goesting niet is, dan wordt ze een eersteklas dramaqueen. Soms weet ik zelfs niet wat haar getriggerd heeft in alweer een nieuwe driftbui. Deze morgen wou ze geen verse pamper, geen kleren aandoen. Toen ik haar pyamabroek uitdeed ging ze helemaal door het lint. 20 lange minuten krijsen, stampen en wenen. En ik verloor mijn geduld, en stond ook te schreeuwen. Ik weet nochtans dat dit niet werkt, en alles erger maakt. Ik kijk naar mijzelf en zie daar de hysterische moeder die je soms ziet op tv, waarbij je denkt, tss, nee, zo moet het niet. Maar ik kan het niet helpen. En intussen zit mijn zoon in zijn wippertje te kijken naar alweer hetzelfde schouwspel. Ik voel mij dan schuldig tegenover hem, omdat 80% van mijn tijd naar mijn dochter gaat omdat ze zo moeilijk is, en hij zo braaf is en zo weinig tijd krijgt. En ik voel mij ook schuldig tegenover haar, omdat ik het geduld niet kan opbrengen. En toen ze eindelijk in de auto zat, gekalmeerd en al, hoor ik haar zeggen 'morgen papa opstaan'. Dat zal een tegenvaller zijn voor ons papaskindje, morgen moet ze het opnieuw met mij doen. Dus dan zit ik te bleiten achter het stuur, ben ik een half uur te laat op mijn werk. En ik voel mij zo schuldig en onmachtig. Ik kon geen kinderen krijgen, mijn dochter heb ik via ivf. Toen ik terug zwanger bleek, was het een mirakel. Nu wil ik enkel een goede moeder zijn, maar dat lukt niet. Ik ben alleen maar moe en gefrustreerd, en gefocust op wat er mis gaat. Ik herken mijzelf niet meer, vroeger was ik best wel een leuke vrouw, vrolijk, veel hobbys en zo. Nu ben ik een vermoeide ploetermoeder, die ook nog eens aan het diëten is om de laatste zwangerschapskilo's er af te krijgen. Fijn dat deze Klaagmuur er is!
AnoniemAnoniem
Ik schreeuw tegen mijn kinderen. Eerst was het maar een X perceel. Nu iedere dag. Ik schreeuw omdat zij schreeuwen. Ik kan niet tot ze Door dringen en ze tot rede brengen als ik wel rustig blijf. Ik heb alles geprobeerd maar ze blijven gillen. Ze fokken elkaar ook op. En vinden het leuk als de ander het doet. Ik ben van nature een rustig en relaxed type maar mijn kinderen drijven me tot waanzin. Ik zoek nog altijd een manier om er beter mee om te gaan maar mijn hoofd staat op ontploffen. Vergeven en voornamelijk vergeten is er in ieder geval niet meer bij. Ik hou van ze, maar als ze zouden stoppen met schreeuwen hou ik nog wat meer van ze.
AnoniemAnoniem
Het kan helpen (als je dat wilt) om je af te vragen welke gedachten je hebt vlak voordat je heel boos wordt. Het is nl die gedachte die deze emotie bij je oproept. Bijv. Mijn kind loopt over me heen en wat zullen mijn ouders wel niet denken ....... je kan ook denken mijn kind is...oud en reageert vanuit gevoel ze heeft er geen andere reden voor... ze wordt gestoord inwat ze aan het doen is. .....dit laatste roept waarschijnlijk een mjnder boze reactie van jou op waardoor je nog steeds haar kan aangeven dat iets niet oke is maar op een rustige manier. (Komt uit RET)
AnoniemAnoniem
Ik voel me zoo moe. Eigenlijk is mijn peutermeisje van 27 maanden oud nog niet eens zoo erg, als ik heel eerlijk ben. Want ze kan ook vaak zooo lief zijn. Maar ik heb soms dagen dat ik slecht heb geslapen (ik heb nog een zoontje van 11 maanden oud die om 5h45 vrolijk wakker is en nog niet echt doorslaapt) en dan ben ik gewoon kapot overdag (ook nog eens omdat ik aan de lijn ben dankzij mijn overgebleven zwangerschapskilo's en dus flink chagerijnig ben daardoor). Wat betreft opvoeding, ik ben echt van het type nee is nee en geef nooit mijn peuter haar zin. Dus het resultaat is dat ze gemiddeld minstens 3 keer per dag een driftbui heeft en 5 min in de stoute hoek staat te krijsen. Dan krijgt ze daarna een knuffel van mij en is ze weer stil. Maar ik voel me soms zoooo schuldig dat ik zo kan schreeuwen tegen mijn peuter als ze een driftbui heeft. Ik zal haar nooit fysiek pijn kunnen doen, maar ik weet soms niet hoe haar te laten merken dat ik de baas ben, dus word ik qua stem héél kwaad. Ik ben dan soms daarna bang dat ze een angtig kind wordt. Het voelt wel goed om dit anoniem even kwijt te kunnen. Fijn dat deze site er is.
AnoniemAnoniem
ff klagen! ik herken het verhaal van abc enorm goed! mijn zoon van bijna 4 doet net zo ! pffff voorheen was hij zon schatje en nu een dondertje ! veel apenstreken de deur tegen houden ala je naar binnen wil etc ! gillen overal om ! zijn zin willen doen en klaar uit ! pittig hoor ! hij kan het niet alrihd goed verwoorden en daar wordt ie ook boos van! denk ff doorbijten.. over een half jaar wordt ie 4 ! hioelijk wat minder ! anders arme juf!!

Kijk ook naar...