Een anonieme klaagmuur, omdat iedereen wel eens zijn hart wil luchten
Een anonieme klaagmuur. Of je nou zwanger bent, net bent bevallen, een peuter, schoolkind of puber hebt rondlopen, soms is het moederschap of vaderschap net niet wat je ervan had verwacht. Zwangerschapskwaaltjes zijn soms heftiger dan alleen maar ‘vervelend’, babygehuil kan soms door merg en been gaan als het – voor je gevoel – al uren duurt, een dwarse peuter plak je soms het liefst achter het behang bij de honderdste ‘nee’ van die dag en pubers plak je soms het liefste achter het behang.
Hoofd in de wolken
Volgens iedereen hoor je met je hoofd in de wolken te lopen maar je merkt dat dit niet altijd mogelijk is. Natuurlijk houd je zielsveel van je kindje of die baby in je buik, maar soms een ietsiepietsie minder.
Brok ellende in je lijf
Zit je met een brok ellende in je lijf of hoofd, of wordt je keel letterlijk dichtgeknepen door ingehouden verdriet, woede of frustratie: lucht dan anoniem je hart op onze klaagmuur. Of lees de reacties die andere moeders en vaders hier al hebben achter gelaten. Die soms precies tegen dezelfde emoties of onmacht aan lopen als jij. En wat een verademing is het, te lezen dat je niet de enige bent! Dat lucht nog eens op!
Even anoniem je hart kunnen luchten, zegt niets of je wel of niet genoeg van je kindje houdt. Een moment van stoom afblazen lucht op, de herkenbare klaagzangen van anderen bieden troost. Even klagen maakt je géén slechte vader of moeder. Je zal zien, dat je niet de enige bent. De klaagmuur biedt jou de gelegenheid om je gedachten te verwoorden en je gevoelens te uiten, zodat dingen niet zwaarder gaan wegen wanneer je er mee doorloopt. En eenmaal je gal gespuwd, kun je het leven weer met een glimlach aan!
Spelregels
Je mag over alles en iedereen klagen maar houd het beschaafd. Grof taalgebruik, discriminerende en/of seksueel getinte teksten zullen door ons niet worden geplaatst. Je klaagzang en/of geheim dient echter te allen tijde een relatie te hebben met je zwangerschap(swens), baby, peuter, kleuter, schoolkind, puber of ouderschap in het algemeen, in de ruimste zin van het woord.
Anoniem
Is er iemand die me kan beloven dat het leven leuker zal worden als de kids wat groter zijn? Is hier iemand die weet of het hoegenaamd wel leuk zàl worden??? Want hoe het tot nu toe is geweest, ik zou het niemand aanraden om aan kinderen te beginnen... Ik heb een zoontje van 1 jaar en 11 maanden + een zoontje van 10 maanden. Heel kort op elkaar, ja, dat weet ik intussen al. Maar wat een ellende. Het begon met de oudste. Toen hij 10 maanden oud was, had hij al ongeveer 8 kuren antibiotica achter de rug en evenveel ooronstekingen. Toen kreeg hij eindelijk buisjes en begon het beter te gaan. 2 maanden later beviel ik van de jongste. Met hem hebben we ook al 10 maanden lang gezondheidsproblemen. De eerste 4 maanden na zijn geboorte sliep ik NIET, echt NIET. Hij gaf me nachtjes van in totaal max 3 à 4 uren slaap, maar dat verspreid over 3 keer. Overdag sliep hij ongeveer 2 keer een kwartier. Zo uitgeput als toen heb ik me nog nooit gevoeld. Mijn bloeddruk stond 6 over 3,5, terwijl een normale bloeddruk 12 over 8 is... (ik bespaar jullie alle details, het heeft te maken met heel zware reflux, intolleranties, allergieën, enz...) Tegen de tijd dat het iets beter begon te gaan met de jongste (met name toen we de kat hebben weggedaan wegens allergie), was het de beurt aan de oudste om in zijn "peuterpuberteit" terecht te komen. Wat een hel! Hij slaat constant naar zijn kleine broertje en naar ons. We zetten hem telkens in de gang achter een gesloten deur (waar ik me trouwens ook heel slecht bij voel, maar heel wat mensen blijven me wijsmaken dat dat geen kwaad kan...)Hij leert het maar niet af, hij is nu al maanden bezig daarmee. En roepen en tieren en krijsen... Het is bij ons geen 2 weken na elkaar een gezonde boel, altijd is er wel eentje die koorts heeft of diarree heeft. (diarree dat die mannen hebben, echt niet normaal) Achteraf gezien ben ik misschien wel blij dat de 2 kids zo dicht op elkaar volgen, dan zijn we misschien rapper van alle miserie verlost... en anders zou er misschien nooit een tweede gekomen zijn, ook al wilde ik zéker 2 kinderen. Mijn vriend kan er hoegenaamd allemaal niet tegen, hij loopt al bijna 2 jaar supergestresseerd en nerveus rond, ik word dan nog eens zenuwachtig van zijn reacties op alles, en zo is het allemaal helemaal niet plezant. Hij had de allomgekende roze wolk verwacht, maar die hebben wij nog niet gezien hoor. Please iemand, wordt het leuker eens ze wat ouder zijn??? En vanaf wanneer begint het gedrag over het algemeen wat beter te worden???
