Een anonieme klaagmuur, omdat iedereen wel eens zijn hart wil luchten
Een anonieme klaagmuur. Of je nou zwanger bent, net bent bevallen, een peuter, schoolkind of puber hebt rondlopen, soms is het moederschap of vaderschap net niet wat je ervan had verwacht. Zwangerschapskwaaltjes zijn soms heftiger dan alleen maar ‘vervelend’, babygehuil kan soms door merg en been gaan als het – voor je gevoel – al uren duurt, een dwarse peuter plak je soms het liefst achter het behang bij de honderdste ‘nee’ van die dag en pubers plak je soms het liefste achter het behang.
Hoofd in de wolken
Volgens iedereen hoor je met je hoofd in de wolken te lopen maar je merkt dat dit niet altijd mogelijk is. Natuurlijk houd je zielsveel van je kindje of die baby in je buik, maar soms een ietsiepietsie minder.
Brok ellende in je lijf
Zit je met een brok ellende in je lijf of hoofd, of wordt je keel letterlijk dichtgeknepen door ingehouden verdriet, woede of frustratie: lucht dan anoniem je hart op onze klaagmuur. Of lees de reacties die andere moeders en vaders hier al hebben achter gelaten. Die soms precies tegen dezelfde emoties of onmacht aan lopen als jij. En wat een verademing is het, te lezen dat je niet de enige bent! Dat lucht nog eens op!
Even anoniem je hart kunnen luchten, zegt niets of je wel of niet genoeg van je kindje houdt. Een moment van stoom afblazen lucht op, de herkenbare klaagzangen van anderen bieden troost. Even klagen maakt je géén slechte vader of moeder. Je zal zien, dat je niet de enige bent. De klaagmuur biedt jou de gelegenheid om je gedachten te verwoorden en je gevoelens te uiten, zodat dingen niet zwaarder gaan wegen wanneer je er mee doorloopt. En eenmaal je gal gespuwd, kun je het leven weer met een glimlach aan!
Spelregels
Je mag over alles en iedereen klagen maar houd het beschaafd. Grof taalgebruik, discriminerende en/of seksueel getinte teksten zullen door ons niet worden geplaatst. Je klaagzang en/of geheim dient echter te allen tijde een relatie te hebben met je zwangerschap(swens), baby, peuter, kleuter, schoolkind, puber of ouderschap in het algemeen, in de ruimste zin van het woord.
Anoniem
Ik heb een geweldig lief ukkie van nu 6,5 week. Qua baby hebben we het getroffen. Ze slaapt de nachten al enige tijd bijna helemaal door. Huilen doet ze nauwelijks tot niet. Het is een wonder als we der in een week 5 minuten in totaal hebben horen huilen. Ze groeit goed. Lacht lief. Is vrolijk en echt adorable. We hebben het getroffen. Daardoor heb ik het gevoel dat ik niet zou mogen klagen en voel ik me nogal zwak. De eerste week at ze niet goed en was ze wat suffig door de ruggenprik. Borstvoeding moest ik staken en alleen gekolfde melk geven met een spuit zodat ze aankwam. Eten was de eerste 2 weken nogal stressvol en de angst dat ze niet goed eet zit er nog in. Inmiddels is ze 6,5 week en doet het super aan de borst. Sinds een week begonnen met het oefenen van een flesje en dat is drama. Ze wilt het niet. En als ze het eenmaal wel pakt gaat er max 30 ml in. De angst grijpt me gelijk naar de keel en ik zie al helemaal voor me hoe ik straks dit kleine wondertje naar de creche moet brengen waar ze vervolgens een hele dag zowat zal verhongeren omdat ze geen fles wilt. Dit kleine beetje stress over de fles is me te veel. Ik dacht dat het alleen daaraan lag, maar inmiddels moet ik eerlijk zijn dat het moeder zijn gewoon zwaar is. Hoogzwanger kwam ik erachter dat papalief aan het begin vd zwangerschap 2x in bed is gedoken met een ander. Moe dat ik was had ik geen energie om de klap echt te ervaren. Ik besloot verder met hem te gaan, omdat hij zelf het had afgekapt uit schuldgevoel en spijt. Dit verklaarde direct waarom ik na die periode plots zo een veranderde man thuis had. Hij was plots de perfecte man. Waarom wist ik toen niet, tot de dame in kwestie mijn gegevens had achterhaald om die mededeling te doen. Inmiddels ben ik sinds de bevalling weer nuchter en voel ik nu pas de pijn. Het verwerken daarvan, het huis die een megabende is, de slaaptekort zo nu en dan, het al 6 weken vastgekluisterd aan huis zitten omdat ik borst geef en nu dan de stress om het eten. Het wordt me allemaal te veel. En als ik dan naar ons lief mooi ukkie kijk die zo onschuldig is en het flesje niet snapt kan ik wel janken. Bovenop alle gevoelens voel ik me dan 9ok nog extreem schuldig dat ik de behoefte heb om gewoon even weg te zijn van haar en haar vader.
