Een anonieme klaagmuur, omdat iedereen wel eens zijn hart wil luchten

Een anonieme klaagmuur. Of je nou zwanger bent, net bent bevallen, een peuter, schoolkind of puber hebt rondlopen, soms is het moederschap of vaderschap net niet wat je ervan had verwacht. Zwangerschapskwaaltjes zijn soms heftiger dan alleen maar ‘vervelend’, babygehuil kan soms door merg en been gaan als het – voor je gevoel – al uren duurt, een dwarse peuter plak je soms het liefst achter het behang bij de honderdste ‘nee’ van die dag en pubers plak je soms het liefste achter het behang.

Een anonieme klaagmuur

Hoofd in de wolken

Volgens iedereen hoor je met je hoofd in de wolken te lopen maar je merkt dat dit niet altijd mogelijk is. Natuurlijk houd je zielsveel van je kindje of die baby in je buik, maar soms een ietsiepietsie minder.

Brok ellende in je lijf

Zit je met een brok ellende in je lijf of hoofd, of wordt je keel letterlijk dichtgeknepen door ingehouden verdriet, woede of frustratie: lucht dan anoniem je hart op onze klaagmuur. Of lees de reacties die andere moeders en vaders hier al hebben achter gelaten. Die soms precies tegen dezelfde emoties of onmacht aan lopen als jij. En wat een verademing is het, te lezen dat je niet de enige bent! Dat lucht nog eens op!

Even anoniem je hart kunnen luchten, zegt niets of je wel of niet genoeg van je kindje houdt. Een moment van stoom afblazen lucht op, de herkenbare klaagzangen van anderen bieden troost. Even klagen maakt je géén slechte vader of moeder. Je zal zien, dat je niet de enige bent. De klaagmuur biedt jou de gelegenheid om je gedachten te verwoorden en je gevoelens te uiten, zodat dingen niet zwaarder gaan wegen wanneer je er mee doorloopt. En eenmaal je gal gespuwd, kun je het leven weer met een glimlach aan!

Spelregels

Je mag over alles en iedereen klagen maar houd het beschaafd. Grof taalgebruik, discriminerende en/of seksueel getinte teksten zullen door ons niet worden geplaatst. Je klaagzang en/of geheim dient echter te allen tijde een relatie te hebben met je zwangerschap(swens), baby, peuter, kleuter, schoolkind, puber of ouderschap in het algemeen, in de ruimste zin van het woord.

Schrijf een anoniem bericht op onze klaagmuur

 
 
 
 
 
Het e-mailadres wordt niet getoond maar is wel noodzakelijk in te voeren. Het kan zijn dat je bericht pas zichtbaar wordt nadat we het beoordeeld hebben. We houden het recht om berichten te wijzigen, te verwijderen, of niet te publiceren.
Anoniem Anoniem
Tijdens de zwangerschap kreeg ik extreme pre eclampsie. 30 Kilo vocht hield ik vast en kon niet meer lopen. Ik heb een spoed keizersnede onder volledige narcose gehad en kindlief is te vroeg geboren. Na de traumatische ervaring werd mijn bloeddruk zo hoog dat mij door artsen verteld werd dat ik waarschijnlijk dood zou gaan. Oh. En of ik even wilde ontspannen want anders werd de bloeddruk nog hoger (een zeer ontspannende gedachte he?). Heb het ter nauwer nood gered. Mijn man was er altijd voor me. Maar anderen liepen me zo voorbij, hop naar mijn kind toe. Wat ik had meegemaakt boeide simpelweg niet voor mijn ouders en schoonouders. Ik ben daardoor in een mega depressie terechtgekomen. Niemand (behalve mijn super man!) interesseerde zich in mij. Ik mocht niet over mn depressie praten want... Kind is toch gezond? Wat wik je nog meer? Nou... Kind bleek een ktijsbaby. Meer dan twaalf uur per dag op de toppen van haar longen. Alles nagekeken, kind was in orde. Wen er maar aan. En... Babies huilen nu eenmaal was het devies. En daar kon ik t mee doen. Kind voelde niet als mijn kind. Ik wilde het kind weg hebben! Uit mijn buurt! Ik miste mijn mooie leven en mooie lijf. Maar gevoelens uiten? Ho maar. Want niemand boeide het. Ik kon mezelf moeilijk opdringen. Toen naar een psychiater gegaan. Die mij bedreigde en chanteerde (hij is een narcist). Dus dat er bovenop. Mijn man raakte zijn baan kwijt omdat hij overspannen thuis zat (en mij hielp met de baby want ik was op). Vier maanden hebben we op zwart zaad gezeten. Rechtzaak gehad en hoera gewonnen. Maar wat een horror jaar! Voor mij geen kinderen meer!!!! Ik heb me inmiddels aan mijn kind gehecht. Maar de depressie is niet voorbij omdat ik er verder met niemand over mag praten. Psychologen e.d. vertrouw ik niet meer door wat ik vertelde. Ik haat mijn schoonouders. Ze willen niet snappen dat ze te weinig respect voor me hebben. Ze zien alleen maar mijn kind en ik kan doodvallen. Ik heb wel hun kleinkind op de wereld gezet en hoe!!! Ik doe er niet toe en dat maakt het alleen maar erger. Ik kan nergens veilig heen met mijn verhaal.
Even geduld...
lijn-groen-oudersenzo
BabyBaby