Een anonieme klaagmuur, omdat iedereen wel eens zijn hart wil luchten
Een anonieme klaagmuur. Of je nou zwanger bent, net bent bevallen, een peuter, schoolkind of puber hebt rondlopen, soms is het moederschap of vaderschap net niet wat je ervan had verwacht. Zwangerschapskwaaltjes zijn soms heftiger dan alleen maar ‘vervelend’, babygehuil kan soms door merg en been gaan als het – voor je gevoel – al uren duurt, een dwarse peuter plak je soms het liefst achter het behang bij de honderdste ‘nee’ van die dag en pubers plak je soms het liefste achter het behang.
Hoofd in de wolken
Volgens iedereen hoor je met je hoofd in de wolken te lopen maar je merkt dat dit niet altijd mogelijk is. Natuurlijk houd je zielsveel van je kindje of die baby in je buik, maar soms een ietsiepietsie minder.
Brok ellende in je lijf
Zit je met een brok ellende in je lijf of hoofd, of wordt je keel letterlijk dichtgeknepen door ingehouden verdriet, woede of frustratie: lucht dan anoniem je hart op onze klaagmuur. Of lees de reacties die andere moeders en vaders hier al hebben achter gelaten. Die soms precies tegen dezelfde emoties of onmacht aan lopen als jij. En wat een verademing is het, te lezen dat je niet de enige bent! Dat lucht nog eens op!
Even anoniem je hart kunnen luchten, zegt niets of je wel of niet genoeg van je kindje houdt. Een moment van stoom afblazen lucht op, de herkenbare klaagzangen van anderen bieden troost. Even klagen maakt je géén slechte vader of moeder. Je zal zien, dat je niet de enige bent. De klaagmuur biedt jou de gelegenheid om je gedachten te verwoorden en je gevoelens te uiten, zodat dingen niet zwaarder gaan wegen wanneer je er mee doorloopt. En eenmaal je gal gespuwd, kun je het leven weer met een glimlach aan!
Spelregels
Je mag over alles en iedereen klagen maar houd het beschaafd. Grof taalgebruik, discriminerende en/of seksueel getinte teksten zullen door ons niet worden geplaatst. Je klaagzang en/of geheim dient echter te allen tijde een relatie te hebben met je zwangerschap(swens), baby, peuter, kleuter, schoolkind, puber of ouderschap in het algemeen, in de ruimste zin van het woord.
Anoniem
Ik ben geen alleenstaande ouder, helemaal geen ouder zelfs. Dat is nu net het probleem..toch wil ik even mijn verhaal kwijt. Al is het maar om het even van me af te schrijven. Wij zijn nu 14 maanden bezig om zwanger te worden maar nog steeds tevergeefs. Eigenlijk wilde ik al jaren geleden aan kinderen beginnen, maar omdat ik veel pijn had bij het vrijen lukte dit niet eerder. Nu gaat dat een stuk beter, maar zwanger raken lukt maar niet. Ik ben nu bijna 32 jaar en iedereen om ons heen heeft kinderen of zijn zwanger. Gisteren kwamen mijn zwager en schoonzus het blijde nieuws vertellen dat ze een kindje krijgen. Ik had het al aan voelen komen en was en ben ontzettend blij voor hen. Maar toch voel ik me zo verdrietig leeg en kl*te. Ik barst steeds in huilen uit, en dat vind ik heel naar en stom van mezelf. Mijn tijd komt vast nog wel, dat blijf ik maar herhalen, maar op dit moment geloof ik er zelf even niet in. Mijn vriend heeft er ook last van, die zegt dat hij een 'klap 'kreeg toen hij besefte dat zijn kleine broertje papa wordt. (Ze schelen vijf jaar). Ik probeer hem op te peppen en afleiding te zoeken,maar omdat ik me zelf net zo voel, lukt dat nog niet. ik probeer me richten op leuke andere dingen zoals onze net geboekte vakantie.Maar toch blijft het woord baby en zwanger door mijn hoofd spoken, en zit ik toch weer op baby sites of in een baby namen app. Ik maak mezelf helemaal gek. ik hoop echt dat ik snel zwanger raak zodat ik oprecht blij kan zijn voor alle zwangere om mij heen, maar vooral ook voor mijzelf. Wij zijn nu 14 maanden bezig om zwanger te worden maar nog steeds tevergeefs. Eigenlijk wilde ik al jaren geleden aan kinderen beginnen, maar omdat ik veel pijn had bij het vrijen lukte dit niet eerder. Nu gaat dat een stuk beter, maar zwanger raken lukt maar niet. Ik ben nu bijna 32 jaar en iedereen om ons heen heeft kinderen of zijn zwanger. Gisteren kwamen mijn zwager en schoonzus het blijde nieuws vertellen dat ze een kindje krijgen. Ik had het al aan voelen komen en was en ben ontzettend blij voor hen. Maar toch voel ik me zo verdrietig leeg en kl*te. Ik barst steeds in huilen uit, en dat vind ik heel naar en stom van mezelf. Mijn tijd komt vast nog wel, dat blijf ik maar herhalen, maar op dit moment geloof ik er zelf even niet in. Mijn vriend heeft er ook last van, die zegt dat hij een 'klap 'kreeg toen hij besefte dat zijn kleine broertje papa wordt. (Ze schelen vijf jaar). Ik probeer hem op te peppen en afleiding te zoeken,maar omdat ik me zelf net zo voel, lukt dat nog niet heel erg. Al voel ik me wel al iets beter nu ik het heb opgeschreven. Al voel ik me wel al iets beter nu ik het heb opgeschreven.
