Een anonieme klaagmuur, omdat iedereen wel eens zijn hart wil luchten
Een anonieme klaagmuur. Of je nou zwanger bent, net bent bevallen, een peuter, schoolkind of puber hebt rondlopen, soms is het moederschap of vaderschap net niet wat je ervan had verwacht. Zwangerschapskwaaltjes zijn soms heftiger dan alleen maar ‘vervelend’, babygehuil kan soms door merg en been gaan als het – voor je gevoel – al uren duurt, een dwarse peuter plak je soms het liefst achter het behang bij de honderdste ‘nee’ van die dag en pubers plak je soms het liefste achter het behang.
Hoofd in de wolken
Volgens iedereen hoor je met je hoofd in de wolken te lopen maar je merkt dat dit niet altijd mogelijk is. Natuurlijk houd je zielsveel van je kindje of die baby in je buik, maar soms een ietsiepietsie minder.
Brok ellende in je lijf
Zit je met een brok ellende in je lijf of hoofd, of wordt je keel letterlijk dichtgeknepen door ingehouden verdriet, woede of frustratie: lucht dan anoniem je hart op onze klaagmuur. Of lees de reacties die andere moeders en vaders hier al hebben achter gelaten. Die soms precies tegen dezelfde emoties of onmacht aan lopen als jij. En wat een verademing is het, te lezen dat je niet de enige bent! Dat lucht nog eens op!
Even anoniem je hart kunnen luchten, zegt niets of je wel of niet genoeg van je kindje houdt. Een moment van stoom afblazen lucht op, de herkenbare klaagzangen van anderen bieden troost. Even klagen maakt je géén slechte vader of moeder. Je zal zien, dat je niet de enige bent. De klaagmuur biedt jou de gelegenheid om je gedachten te verwoorden en je gevoelens te uiten, zodat dingen niet zwaarder gaan wegen wanneer je er mee doorloopt. En eenmaal je gal gespuwd, kun je het leven weer met een glimlach aan!
Spelregels
Je mag over alles en iedereen klagen maar houd het beschaafd. Grof taalgebruik, discriminerende en/of seksueel getinte teksten zullen door ons niet worden geplaatst. Je klaagzang en/of geheim dient echter te allen tijde een relatie te hebben met je zwangerschap(swens), baby, peuter, kleuter, schoolkind, puber of ouderschap in het algemeen, in de ruimste zin van het woord.
Anoniem
Wij zijn na 2,5 jaar eindelijk zwanger geraakt en hebben nu een dochter van 5 maanden. Zwangerschap ging perfect, bevalling redelijk (snelle bevalling maar helaas kwam placenta niet, moest direct na bevalling verwijderd worden onder narcose, en heb toen 2,5 liter bloed verloren en moest een nacht het ziekenhuis blijven) Na de eerste kraamweek (met slechte Kraamzorg, achteraf stom dat ik haar niet weg heb gestuurd) begon het huilen. Als kersverse moeder ben je moe, maar hoe moe ik was sloeg alles!! Door het vele bloedverlies (geen bloedtransfusie gekregen) ben ik weken lang slapjes en doodmoe geweest. Dochter huilde 12 uur per dag, het liefst van 00.00 uur snachts tot 06.00 sochtends non stop! Ik heb tot 4 maanden bv gegeven (vriend bleef lekker liggen in bed) en ik doe verder ook alles in het huishouden. Dochter was niet te troosten! Wilde niet opgepakt of geknuffeld worden. Het was traumatiserend en alles behalve een roze wolk! Onmogelijk om een band met haar op te bouwen, In omgeving allen maar onbegrip of er werd gezegt: het zal allemaal wel mee vallen.. Ik voelde me op een gegeven moment agressief worden naar haar toe, omdat ik het niet meer trok door de hormonen en vermoeidheid Het is gelukkig nooit uit de hand gelopen omdat ik huilend tegen mijn vriend heb geschreeuwd dat ik het niet meer trok. We zijn naar de osteopaat geweest, wat na 4 behandeling eindelijk wat heeft geholpen, Inbakeren en regelmaat deden we al vanaf 4 weken maar het inbakeren accepteerde mijn dochter pas met 3 maanden, toen ging het slapen eindelijk beter. Ik begon eindelijk te werken aan de moeder kind binding tussen ons, wat ik soms nog steeds heel moeilijk vind want zodra ze weer even begint te huilen staan mijn nekharen weer recht overeind en ik ben ook zeer ongeduldig met haar. Moet haar soms echt even wegleggen in de box en even diep ademhalen. Het ene moment voel ik erg veel liefde voor haar, het andere moment voelt ze als een blok aan mijn been. Ik vind het zo verdrietig, want ik heb zelf nooit een band gehad met mijn moeder en wou zo graag een onvoorwaardelijke liefdevolle relatie met mijn dochter, Zal het beter worden? Ik doe zo mijn best maar soms krijg ik een terugval en dan voel ik me zo schuldig over mijn gevoelens! Ik ben onverwachts zwanger geraakt, ik ben nu 8 weken zwanger! Ik was helemaal in shock en had dit nooit zo snel verwacht, omdat we bij dochter 2,5 jaar bezig zijn geweest. Mijn vriend en ik wouden graag een 2e maar zo snel.. mijn vriend is er erg blij mee.. Maar ik ben zo bang dat als dit weer een huilbaby word ik het niet trek! Mijn dochter zal 12 maanden zijn als deze baby geboren word. Ik vind het zo moeilijk! Maar kan het niet over mijn hart krijgen dit kindje weg te laten halen! Misschien gaat alles prima en word dit een hele makkelijke baby.. Maar momenteel ervaar ik het als erg zwaar! Mijn dochter die nog meerdere keren per nacht wakker word en ik ben zo vreselijk moe .!
