Klaagmuur – Anoniem je hart luchten

Klaagmuur - Anoniem je hart luchtenOf je nou zwanger bent, net bent bevallen, een peuter, schoolkind of puber hebt rondlopen, soms is het moederschap of vaderschap net niet wat je ervan had verwacht. Zwangerschapskwaaltjes zijn soms heftiger dan alleen maar ‘vervelend’, babygehuil kan soms door merg en been gaan als het – voor je gevoel – al uren duurt, een dwarse peuter plak je soms het liefst achter het behang bij de honderdste ‘nee’ van die dag en pubers plak je soms het liefste achter het behang. Volgens iedereen hoor je met je hoofd in de wolken te lopen maar je merkt dat dit niet altijd mogelijk is. Natuurlijk houd je zielsveel van je kindje of die baby in je buik, maar soms een ietsiepietsie minder.

Zit je met een brok ellende in je lijf of hoofd, of wordt je keel letterlijk dichtgeknepen door ingehouden verdriet, woede of frustratie: lucht dan anoniem je hart op onze klaagmuur. Of lees de reacties die andere moeders en vaders hier al hebben achter gelaten. Die soms precies tegen dezelfde emoties of onmacht aan lopen als jij. En wat een verademing is het, te lezen dat je niet de enige bent! Dat lucht nog eens op!

Even anoniem je hart kunnen luchten, zegt niets of je wel of niet genoeg van je kindje houdt. Een moment van stoom afblazen lucht op, de herkenbare klaagzangen van anderen bieden troost. Even klagen maakt je géén slechte vader of moeder. Je zal zien, dat je niet de enige bent. De klaagmuur biedt jou de gelegenheid om je gedachten te verwoorden en je gevoelens te uiten, zodat dingen niet zwaarder gaan wegen wanneer je er mee doorloopt. En eenmaal je gal gespuwd, kun je het leven weer met een glimlach aan!

Spelregels

Je mag over alles en iedereen klagen maar houd het beschaafd. Grof taalgebruik, discriminerende en/of seksueel getinte teksten zullen door ons niet worden geplaatst. Je klaagzang en/of geheim dient echter te allen tijde een relatie te hebben met je zwangerschap(swens), baby, peuter, kleuter, schoolkind, puber of ouderschap in het algemeen, in de ruimste zin van het woord.

Schrijf een anoniem bericht op onze klaagmuur

 
 
 
 
 
Het e-mailadres wordt niet getoond maar is wel noodzakelijk in te voeren. Het kan zijn dat je bericht pas zichtbaar wordt nadat we het beoordeeld hebben. We houden het recht om berichten te wijzigen, te verwijderen, of niet te publiceren.
MamaD MamaD
Hallo, sorry hoor, moet even...ik vrees dat ik heel erg nare dingen ga schrijven over mannen. Klootzakken, heb het zo ontzettend gehad. Alles doe ik alleen, alles wat er moet gebeuren om mijn vier kindertjes te laten opgroeien met het gevoel van vertrouwen in een ouder. Het fundament weet je wel, dat het goed is dat je er bent, dat je er toe doet, dat je er blind van op aan kan dat zowel je vader als je moeder er altijd voor je zijn. Gewoon omdat jij hun kind bent en dat je geboorterecht is. Vier kindertjes, geweldige kindertjes, ze zijn mijn alles en dat maakt nou juist dat ik zo boos ben, het voelt alsof ze tekort gedaan worden en dat maakt mij woest. De oudste drie komen uit mijn eerste huwelijk, wat was ik blij toen ik in verwacht was. Een mooi gezin met de man waarmee ik voor altijd ging samenzijn...na de geboorte van ons lieve grietje en daarna twee heerlijke jongetjes bleek toch dat papa echt, ondanks alle moeite, beloften, hoop zijn aller fijnste dag bleef beschrijven als al blowend met een six-pack en bungelend met zijn benen over de rand van een Amsterdamsegracht in gezelschap van zijn vrienden. Waar waren wij, zijn vrouw, zijn drie wondertjes? Loose! Uiteindelijk durfde ik het dan toch te vragen...."Wil jij dit, wil je mij, wil je ons?" "Of leef je liever alleen?" Ik wist het antwoord natuurlijk al maar had de vraag nooit durven stellen. Daar ging hij, met sporttasje naar zijn moeder. Nu acht jaar verder en de eerste kinderalimentatie moet nog komen. Besluit van de rechter, meneer kan niet voldoen, bewijs van nihilstelling....Na jaren leek zijn situatie wat te zijn verbeterd, brieven waarop stond dat hij direct in contact diende te treden zodra er weer mogelijkheden waren. Dacht het niet, waarom zou je je als vader geroepen voelen mee te willen bijdragen aan het financiële gedeelte van het opgroeien van je kinderen? Ze zien er toch netjes uit als je ze eens in de twee weken te logeren krijgt. Gezellig, dat probleem met treinkaartjes blowen we ook lekker de tent uit, zorgt mama wel voor. Deze maffe mama vind het namelijk nog steeds heel belangrijk dat de kindertjes hun papa blijven zien, mama geeft zoveel om het geluk van de kindertjes dat zij papa ook al naait hij haar al jaren lang beleefd blijft benaderen. Mama vertelt ze niet dat ze niet voorkomen in papa's idee over de fijnste dag. Veel plezier schatjes, groetjes aan papa.... Mannetje nummer twee is ontzettend lief maar al heel lang ziek. Hij houdt van mij en van de kindertjes maar net nadat ik dacht dat het dan toch allemaal een beetje goed ging komen kwam daar de depressie. Die pestziekte die mijn lieve man steeds meer opvreet. Maakt dat hij uitgeput is, overgevoelig is een onredelijke partner en vader is naar zijn gezin. Ons kersje op de taart, ons mooie krullebol, weer dat gevoel dat er een ouder niet is. De depressie pakt hem van haar af, van ons af. Mama blijft liefjes, geen zorgen, mama gaat nergens heen....mama zorgt dat alles geregeld is, alleen die papa's he....dat lukt mama maar niet, om die voor jullie te regelen.

lijn oudersenzo