Een anonieme klaagmuur, omdat iedereen wel eens zijn hart wil luchten
Een anonieme klaagmuur. Of je nou zwanger bent, net bent bevallen, een peuter, schoolkind of puber hebt rondlopen, soms is het moederschap of vaderschap net niet wat je ervan had verwacht. Zwangerschapskwaaltjes zijn soms heftiger dan alleen maar ‘vervelend’, babygehuil kan soms door merg en been gaan als het – voor je gevoel – al uren duurt, een dwarse peuter plak je soms het liefst achter het behang bij de honderdste ‘nee’ van die dag en pubers plak je soms het liefste achter het behang.
Hoofd in de wolken
Volgens iedereen hoor je met je hoofd in de wolken te lopen maar je merkt dat dit niet altijd mogelijk is. Natuurlijk houd je zielsveel van je kindje of die baby in je buik, maar soms een ietsiepietsie minder.
Brok ellende in je lijf
Zit je met een brok ellende in je lijf of hoofd, of wordt je keel letterlijk dichtgeknepen door ingehouden verdriet, woede of frustratie: lucht dan anoniem je hart op onze klaagmuur. Of lees de reacties die andere moeders en vaders hier al hebben achter gelaten. Die soms precies tegen dezelfde emoties of onmacht aan lopen als jij. En wat een verademing is het, te lezen dat je niet de enige bent! Dat lucht nog eens op!
Even anoniem je hart kunnen luchten, zegt niets of je wel of niet genoeg van je kindje houdt. Een moment van stoom afblazen lucht op, de herkenbare klaagzangen van anderen bieden troost. Even klagen maakt je géén slechte vader of moeder. Je zal zien, dat je niet de enige bent. De klaagmuur biedt jou de gelegenheid om je gedachten te verwoorden en je gevoelens te uiten, zodat dingen niet zwaarder gaan wegen wanneer je er mee doorloopt. En eenmaal je gal gespuwd, kun je het leven weer met een glimlach aan!
Spelregels
Je mag over alles en iedereen klagen maar houd het beschaafd. Grof taalgebruik, discriminerende en/of seksueel getinte teksten zullen door ons niet worden geplaatst. Je klaagzang en/of geheim dient echter te allen tijde een relatie te hebben met je zwangerschap(swens), baby, peuter, kleuter, schoolkind, puber of ouderschap in het algemeen, in de ruimste zin van het woord.
Anoniem
Niet alles loopt zoals we ons voorstellen helaas. 🙁 En dat is zeker iets wat we moeten accepteren! Accepteren betekent er vrede mee hebben en als je vrede hebt zou je eventueel de volgende stappen kunnen ondernemen. Om ook even te kunnen klagen. Mijn zwangerschap was totaal onverwachts. Ik was er zeer blij mee en mijn man daar kon ik het niet duidelijk (toen) van aflezen. Mijn zwangerschap zelf was pijnloos, goed verlopen. mijn verwachtingen waren teleurstellingen. Ik hoopte vertroeteld te worden, aandacht te krijgen kortom me eens voor de verandering een prinsesje voelen. Helaas! We woonden destijds in een studio van ongeveer 30 m2 geen kamers.(oud met kachel niet een gezond omgeving voor een baby) Het was ons gelukt een huis te kopen maar voor het gebouwd en opgeleverd zou worden zou mijn kleine rond de 6mnd zijn. We konden bij mijn peetoom terecht tot het huis opgeleverd zou worden.(Waar mijn broertje ook inwoonde) De dag kwam ik bevallen. Naar mijn peetoom en de volgende dag was het al raak ruzie met mijn broertje(wat ik al verwachte) Wat ik niet wist was dat hij er nog erger aan toe was als ik dacht(psychisch ziek zijn)Woede aanvallen etc. Hij dreigde de volgende dag al na een kleine ruzie met dingen die ik hier ook niet eens wil neer zetten. Die avond mijn vriendin gebeld en we konden daar blijven zolang het nodig zou zijn. Maar helaas dat was ook te mooi om waar te zijn.(ik begreep het wel hoor) Ze hebben zelf ook een gezin en har man is ook nog eens gastouder thuis. Na 2 maanden begonnen de vragen al of we niet een andere optie konden zoeken. Gelukkig wel gevonden. (maar daar waren ze ook niet hygiënisch) We hadden dak boven ons hoofd en daar ging het om! Inmiddels 4 x verhuisd na de bevalling. Niet bepaald een leuke kraamtijd! En mijn moeder ja die liet me stikken die stond achter mijn broertje. En schreeuwde die avond(de avond van de ruzie) tegen mij. Hallooo heb net een bevalling achter de rug. Inmiddels is mijn zoontje bijna 11 maanden. Gelukkig voor mijn zoontje we zijn in ons eigen huis. Maar helaas voor mij ben ik met een man waar ik niet mee wil zijn. We hebben niks met elkaar behalve een huis en een zoon. We hadden nooit wat met elkaar. Waarom ik niet eerder weg ben gegaan bij hem? Ik was te onzeker en laf! Ik had geen baan en hij had me(toe was ik 22) voor mij gevoel mij gered van mijn familie. Op mijn 15 besloten mijn ouder naar het buitenland te verhuizen. En ik ben eerst ontvoerd voor ik daar ook belandde. Het was gen pretje om ineens van je vrijheid beroofd e zijn! Op mijn 22 mocht ik pas buitenshuis werken. En leerde ik mij ook kennen die daar op vakantie was. Hij wilde met mij trouwen en had een ticket voor me gehaald naar Nederland. Ik ben met hem getrouwd en mee naar Nederland gegaan. Ik had gelukkig mijn Nederlandse paspoort nog. Kortom nog steeds ongelukkig getrouwd. We hebben geen enkele intimiteit met elkaar. Het is 1 x in de 6mnd of zo als dat al niet te veel is voor hem! Ik zit nu echt in een benarde situatie. Ik ben dolgelukkig met mijn zoon en hou zielsveel van hem ! Ik kan nu echt geen kant meer op. Ik denk aan mijn zoontje en zijn stabilieit
