Een anonieme klaagmuur, omdat iedereen wel eens zijn hart wil luchten
Een anonieme klaagmuur. Of je nou zwanger bent, net bent bevallen, een peuter, schoolkind of puber hebt rondlopen, soms is het moederschap of vaderschap net niet wat je ervan had verwacht. Zwangerschapskwaaltjes zijn soms heftiger dan alleen maar ‘vervelend’, babygehuil kan soms door merg en been gaan als het – voor je gevoel – al uren duurt, een dwarse peuter plak je soms het liefst achter het behang bij de honderdste ‘nee’ van die dag en pubers plak je soms het liefste achter het behang.
Hoofd in de wolken
Volgens iedereen hoor je met je hoofd in de wolken te lopen maar je merkt dat dit niet altijd mogelijk is. Natuurlijk houd je zielsveel van je kindje of die baby in je buik, maar soms een ietsiepietsie minder.
Brok ellende in je lijf
Zit je met een brok ellende in je lijf of hoofd, of wordt je keel letterlijk dichtgeknepen door ingehouden verdriet, woede of frustratie: lucht dan anoniem je hart op onze klaagmuur. Of lees de reacties die andere moeders en vaders hier al hebben achter gelaten. Die soms precies tegen dezelfde emoties of onmacht aan lopen als jij. En wat een verademing is het, te lezen dat je niet de enige bent! Dat lucht nog eens op!
Even anoniem je hart kunnen luchten, zegt niets of je wel of niet genoeg van je kindje houdt. Een moment van stoom afblazen lucht op, de herkenbare klaagzangen van anderen bieden troost. Even klagen maakt je géén slechte vader of moeder. Je zal zien, dat je niet de enige bent. De klaagmuur biedt jou de gelegenheid om je gedachten te verwoorden en je gevoelens te uiten, zodat dingen niet zwaarder gaan wegen wanneer je er mee doorloopt. En eenmaal je gal gespuwd, kun je het leven weer met een glimlach aan!
Spelregels
Je mag over alles en iedereen klagen maar houd het beschaafd. Grof taalgebruik, discriminerende en/of seksueel getinte teksten zullen door ons niet worden geplaatst. Je klaagzang en/of geheim dient echter te allen tijde een relatie te hebben met je zwangerschap(swens), baby, peuter, kleuter, schoolkind, puber of ouderschap in het algemeen, in de ruimste zin van het woord.
Anoniem
Graag wil ik even reageren op jou verhaal van de tweeling bevalling waarvan je aangeeft dat je meer van je dochtertje houdt dan van je zoontje. Ik heb ook een hele nare bevalling gehad van mijn 6 weken te vroeg geboren tweeling. Bij mijn zoontje was het vruchtwater gebroken en hij had moeite om er uit te komen, heeft daarna ook aan de hartbewaking gelegen. Daarna lieten mijn placenta's niet uit zichzelf los en moesten ze operatief verwijderd worden. Maar omdat ze mij een knip hadden gegeven (terwijl ik al koorts had) was ik al 3/4 van een pak appelsap aan bloed verloren. Eenmaal op de OK begon ik na verwijdering van de placenta's bloed te spuiten, kreeg 5 minuten geen adem meer en door het vele bloedverlies stond mijn baarmoeder op instorten. Ik heb daarna twee dagen op de Intensive Care gelegen en het was er op of eronder. Kantje boord dus. In het begin heb ik ook last gehad om de kinderen te accepteren. Ten slotte hoefde voor mij het moederschap niet zo zeer, maar vadertje lief wilde het zo ontzettend graag als bekroning op onze 20 jarige relatie. Achteraf denk ik had ik maar naar me eigen gevoel geluisterd. Ik ben meer als een vent. ik houd van mijn werk en heb meer met techniek en kunst dat dat ik met het moederschap heb. Oftewel ik sleutel liever aan een Harley motor, dan dit moeilijke bestaan. Ik noem het een moeilijk bestaan omdat ik daarna van de ene ellende naar de andere ben gegaan. Mijn man (nu alweer 6 jaar ex) heeft het trauma nauwelijks kunnen verwerken dus ging er binnen 4 maanden met een ander vandoor en liet mij met een vette trombose de helft van mijn bloed weg en een ontstekende wond achter met de zorg voor twee premature baby's. Daarna moest ik mijn koop woning uit, raakte ik mijn goedbetaalde baan kwijt en kwam ik doordat ik geen recht meer had op een woning (mijn urgentie die maar een half jaar geldig was, was verlopen doordat ons huis midden in de crisis te koop kwam te staan en ik er dus nog een jaar in heb moeten verblijven en niet weg kon omdat mijn ex in die tijd een appartementje had gekocht en het dus niet handig was om nog een derde huur op te gaan brengen) bij mijn ouders te wonen. Omdat ik nu pas 6 jaar sta ingeschreven bij de woningcoöperatie zit ik hier voorlopig nog wel. Daarna kwam ik er achter dat mijn zoontje zich niet zo ontwikkelde als mijn dochtertje hij bleek autisme te hebben, ik zelf ADHD en mijn dochtertje die ook erg hapering was bleek het ook te hebben. Daarnaast kreeg ik de diagnose Fybromyalgie (spier en peesreume met terminale vermoeidheid syndroom). Het verklaarde waarom ik mezelf ook nooit in staat achte om kinderen te hebben al die jaren. Helaas kwam alles er pas uit nadat ik ze al had. Anders zou ik er noooooit aan begonnen zijn. Het opvoeden van twee hyperende kinderen die zich niet goed kunnen concentreren die je de hele dag één op één moet begeleiden, terwijl jezelf nauwelijks de energie voor hebt en zelf ook overprikkeld raakt met daarbij overal pijn in je lichaam, daar wordt je inderdaad niet vrolijker van en het valt enorm zwaar. De band met mijn ex is wel goed ik heb er vrede mee dat we uit elkaar zijn. Maar doordat ik thuis kwam te zitten en alles voor mezelf op een rijtje ging zetten kwam ik er achter dat er ONTZETTEND VEEL FOUTEN door het ziekenhuis zijn gemaakt! Ik zou in plaats van me te ergeren aan mijn zoontje die er feitelijk ook geen moer aan heeft kunnen doen dat zijn geboorte zo rampzalig was eens gaan uitzoeken wat het ziekenhuis had kunnen voorkomen! Zij hebben jou naar mijn mening (net als bij mij) veelste lang laten aanmodderen!!!! mij nhaat groeit met de dag tegen alle medici die er zo'n ontzettende klerezooi van maken OF zoals in mijn geval met Fybromyalgie en ADHD geen flapdrol van weten maar desondanks wel een gepeperde mening hebben. Het is dat ik één van Jehovahs getuigen ben en toch probeer een zo'n goed mogelijk mens te zijn, anders had ik het hele team van medici afgeknalt in dat ziekenhuis. Ik had er gewon met een bugs naar binnen gegaan! Er bestaat trouwens een hele goede therapie (waar ik voor wat mijn gevoelens voor mijn ex betreft veel baat bij heb gehad, ander hadden ze hem ook in een Bodybag kunnen wegdragen) dat heet EMDR ik raad jou dat echt aan. Ik weet zeker dat je daar heel veel aan zult hebben. Je kunt er om vragen bij een psycholoog. Doen hoor, want het werkt echt! Ik denk dat ik zelf ook weer een paar sessies neem, want ik bemerk dat er nog heel veel zit voor wat betreft het medische gebeuren :). Ik begrijp je dus heel goed en wens je het beste toe.
