Een anonieme klaagmuur, omdat iedereen wel eens zijn hart wil luchten
Een anonieme klaagmuur. Of je nou zwanger bent, net bent bevallen, een peuter, schoolkind of puber hebt rondlopen, soms is het moederschap of vaderschap net niet wat je ervan had verwacht. Zwangerschapskwaaltjes zijn soms heftiger dan alleen maar ‘vervelend’, babygehuil kan soms door merg en been gaan als het – voor je gevoel – al uren duurt, een dwarse peuter plak je soms het liefst achter het behang bij de honderdste ‘nee’ van die dag en pubers plak je soms het liefste achter het behang.
Hoofd in de wolken
Volgens iedereen hoor je met je hoofd in de wolken te lopen maar je merkt dat dit niet altijd mogelijk is. Natuurlijk houd je zielsveel van je kindje of die baby in je buik, maar soms een ietsiepietsie minder.
Brok ellende in je lijf
Zit je met een brok ellende in je lijf of hoofd, of wordt je keel letterlijk dichtgeknepen door ingehouden verdriet, woede of frustratie: lucht dan anoniem je hart op onze klaagmuur. Of lees de reacties die andere moeders en vaders hier al hebben achter gelaten. Die soms precies tegen dezelfde emoties of onmacht aan lopen als jij. En wat een verademing is het, te lezen dat je niet de enige bent! Dat lucht nog eens op!
Even anoniem je hart kunnen luchten, zegt niets of je wel of niet genoeg van je kindje houdt. Een moment van stoom afblazen lucht op, de herkenbare klaagzangen van anderen bieden troost. Even klagen maakt je géén slechte vader of moeder. Je zal zien, dat je niet de enige bent. De klaagmuur biedt jou de gelegenheid om je gedachten te verwoorden en je gevoelens te uiten, zodat dingen niet zwaarder gaan wegen wanneer je er mee doorloopt. En eenmaal je gal gespuwd, kun je het leven weer met een glimlach aan!
Spelregels
Je mag over alles en iedereen klagen maar houd het beschaafd. Grof taalgebruik, discriminerende en/of seksueel getinte teksten zullen door ons niet worden geplaatst. Je klaagzang en/of geheim dient echter te allen tijde een relatie te hebben met je zwangerschap(swens), baby, peuter, kleuter, schoolkind, puber of ouderschap in het algemeen, in de ruimste zin van het woord.
Anoniem
ik heb sinds kort een kleine,ik ben nog erg jong (17jaar) maar ik heb besloten het te houden omdat toen ik er achter kwam dat ik zwanger was mijn moeder in het ziekenhuis lag en er ernstig aan toe was ik wist dat ik haar zou verliezen dus ik kon niet nog een leven weg halen waar ik heel veel van zou houden. mijn moeder heeft de bevalling gelukkig nog mee gemaakt maar nu is ze er helaas niet meer, mijn vader heb ik nooit gekend dus daar kon ik niet terecht. gelukkig mocht ik bij mijn schoonmoeder met mijn vriend wonen. alleen ze eist nu zoveel van mij, ik ga 3 dagen na school. ik loop 2 dagen stage en ik werk do/vrij avond en zaterdag de hele dag daarbij zijn bij haar thuis ook nog stofzuigen ,de afwas en de bedden opmaken mijn taken. pas hadden wij een gesprek en ik vertelde dat ik het overdreven vond dat ik elke zondag de bedden moest doen, elke dag de afwas (soms wel 2x per dag) en 4keer in de week moet stofzuigen. terwijl mijn vriend niks doet, hij zit niet op school, werkt niet en hoeft zijn moeder niks te geven terwijl ik van me loon ook nog 180 euro moet inleveren!! en mijn vriend ligt maar te gamen of rond te hangen met zijn vrienden als hij niet op onze prachtige dochter past, wat hij overigens ook niet echt doet want hij komt ergens rond half 2 zijn bed uit. dus dan komt het op zijn moeder neer en ik snap dat het zwaar voor haar is maar ik heb al gezegd dat als hij werkt gaat zoeken ze op een dagverblijf kan gaan zodat ze de ruimte heeft die ze wilt, maar dat wilt ze ook weer niet. ik word er gek van!!!!!! ze bemoeit zich ook echt overal mee, als ik bijvoorbeeld boodschappen ga doen en ik wil de kleine mee omdat ik haar al zo weinig zie, zeurt me schoonmoeder altijd over dat ik haar steeds overal mee heen neem en dat dat niet goed is voor het kind. en hoelaat ik haar eten geef en na bed breng, wat ik haar voor kleren aan geef en hoe ik haar luier verschoon. ze kijkt de hele tijd over me schouders mee. en als ik dit tegen mijn vriend zeg,zegtie dat ik niet zo moet klagen en blij moet wezn dat ik bij hem mocht wonen en dat ik het maar moet accepteren. ik heb het er pas over gehad met mijn tante en nu mag ik daar komen wonen en stoppen met werken omdat mijn tante en oom best wel rijk zijn. en zodra ik klaar ben met mijn studie willen ze me helpen met een huisje zoeken. alleen nu weet ik niet hoe mijn vriend dit gaat vind, en mijn schoonmoedder gaat dit zowieso nooooooit goed vinden. ik zit echt in de knoop met mezelf!!!!???
