Een anonieme klaagmuur, omdat iedereen wel eens zijn hart wil luchten
Een anonieme klaagmuur. Of je nou zwanger bent, net bent bevallen, een peuter, schoolkind of puber hebt rondlopen, soms is het moederschap of vaderschap net niet wat je ervan had verwacht. Zwangerschapskwaaltjes zijn soms heftiger dan alleen maar ‘vervelend’, babygehuil kan soms door merg en been gaan als het – voor je gevoel – al uren duurt, een dwarse peuter plak je soms het liefst achter het behang bij de honderdste ‘nee’ van die dag en pubers plak je soms het liefste achter het behang.
Hoofd in de wolken
Volgens iedereen hoor je met je hoofd in de wolken te lopen maar je merkt dat dit niet altijd mogelijk is. Natuurlijk houd je zielsveel van je kindje of die baby in je buik, maar soms een ietsiepietsie minder.
Brok ellende in je lijf
Zit je met een brok ellende in je lijf of hoofd, of wordt je keel letterlijk dichtgeknepen door ingehouden verdriet, woede of frustratie: lucht dan anoniem je hart op onze klaagmuur. Of lees de reacties die andere moeders en vaders hier al hebben achter gelaten. Die soms precies tegen dezelfde emoties of onmacht aan lopen als jij. En wat een verademing is het, te lezen dat je niet de enige bent! Dat lucht nog eens op!
Even anoniem je hart kunnen luchten, zegt niets of je wel of niet genoeg van je kindje houdt. Een moment van stoom afblazen lucht op, de herkenbare klaagzangen van anderen bieden troost. Even klagen maakt je géén slechte vader of moeder. Je zal zien, dat je niet de enige bent. De klaagmuur biedt jou de gelegenheid om je gedachten te verwoorden en je gevoelens te uiten, zodat dingen niet zwaarder gaan wegen wanneer je er mee doorloopt. En eenmaal je gal gespuwd, kun je het leven weer met een glimlach aan!
Spelregels
Je mag over alles en iedereen klagen maar houd het beschaafd. Grof taalgebruik, discriminerende en/of seksueel getinte teksten zullen door ons niet worden geplaatst. Je klaagzang en/of geheim dient echter te allen tijde een relatie te hebben met je zwangerschap(swens), baby, peuter, kleuter, schoolkind, puber of ouderschap in het algemeen, in de ruimste zin van het woord.
Anoniem
het lijkt voor mij de omgekeerde wereld; de papa wilt alle rust, ruimte en tijd voor zichzelf. Hij stuurde een vriendin naar mij in het ziekenhuis tijdens het 1e ochtendbezoek, 5 uur na de bevalling en kwam zelf pas laat in de middag, omdat hij moest slapen en de vorige nacht wel 1 uur in de regen had gelopen (mijn bevalling duurde 45 uur) Dag 5 zei hij: ik heb een tijdje voor mezelf nodig en vanaf toen is hij nog maar enkele keren op bezoek geweest. Hij zegt; omdat jij geen dag en nacht ritme heb, móét ik wel ergens anders slapen. En hij beweert dat het mijn schuld is dat hij zijn eigen kind niet heeft erkend (ik had het formulier voor erkenning van de ongeboren vrucht al ondertekend in de zwangerschap, maar hij deed er niets mee). Nu na 2,5 maand vraag ik of hij me even met rust laat zodat ik ook emotioneel bij kan komen, maar respecteert mijn wens niet; hij komt en gaat wanneer hij wilt en zegt dat de situatie voornamelijk mijn schuld is, dat ik beter mijn best moet doen, terwijl hij zelf zijn verantwoordelijkheid als vader niet opneemt. Hij loopt nu zelf bij de psycholoog ivm met zijn eigen jeugd, drugsverleden enz maar wilt dat ik nu aan relatie therapie ga doen, omdat het volgens hem niet aan hem ligt. Ik wil het niet opgeven, maar zo'n vader kost me zo veel energie die ik liever aan mijn kleine lieve schat wil geven. Daarom denk ik er sterk over om het te laten uitdoven en een bezoekregeling te treffen... Daarnaast zou hij ons zo lang ik borstvoeding geef ons onderhouden, wat natuurlijk niet gebeurd. Mijn spaarcenten zijn bijna op en ik ben zelfst ondernemer, dus geen recht op normale uitkering. Daar boven op heeft hij ons ook nog laten zitten met een onafgemaakt huis; geen normale wc, geen douche... Zijn vrienden vinden ook dat hij me heeft laten zitten en dat het tijd wordt om zijn verantwoordelijkheden op te pakken. Nu doet hij bij tijd en wijlen poeslief per sms, maar ik weet dat als ik hem zie er een hele andere ik tevoorschijn komt. Tegerlijkertijd weet ik ook dat hij mij in zijn en mijn vriendenkring probeert zwart te maken (hoe dan...enigste wat ik heb gedaan is je kind gebaard!) en zo de focus op mij probeert te leggen. Het lukt hem niet bij iedereen, maar anderen die verder van ons weg staan trappen er wel in. Hij verbied mij op activiteiten te komen waar al die vrienden zijn; mijn sociale kring wordt zo heel erg klein. Ik heb geen rijbewijs en kan dus nergens naar toe dan de straten binnen loop afstand. Zoveel geklaag, maar wel een gezonde baby! Die nu overigens wakker wordt... wel even mn hart kunnen luchten das fijn.........
